ได้ยินคำพูดไร้ยางอายและไร้สาระของหลินเฟิง ซูเซี่ยเหอก็อายจนกลายเป็นโกรธ
ประกอบกับดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์ที่สวยงาม ดูดุดันน่ารัก และเปล่งประกายงดงาม
“ฝันไปเถอะ!” ซูเซี่ยเหอตะโกน
หลินซีที่กำลังกินข้าวอยู่ในเพิงถึงกับโผล่หัวออกมา แต่ก็ถูกหลินตงกับหลินหนานดึงกลับไป
มีเพียงต้าหยาที่ยืนพิงขอบประตูเพิง ตายิ้มย่นมองดูด้วยความสนุก
การโต้เถียงกันไปมาของหลินเฟิงและซูเซี่ยเหอ ต้าหยาและรองหยาเองก็ชินเสียแล้ว
หลินเฟิงกินซาลาเปาขาวคำใหญ่ แล้วพูดยิ้ม ๆ
“ฮ่า ๆ ถ้าอย่างนั้นก็หมดวิธีล่ะ! จูบก็ไม่ให้จูบ งั้นข้าไปหาชิวซินดีกว่า!”
“ต่อไปก็ให้นางเป็นภรรยาคนสวยของข้า! ข้าเป็นคนยังไงเจ้าก็รู้ เป็นคนพาล!”
“วันไหนข้าเกิดอาละวาดขึ้นมา ด่าทอหรือลงมือก็เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือไง!”
“รอให้มีลูกแล้ว ข้าจะตีแม้กระทั่งลูกไปด้วย!”
“ข้ายังเล่นการพนัน...”
พูดมาถึงตรงนี้ หลินเฟิงก็ชะงักเล็กน้อย คำพูดพวกนี้ฟังดูคุ้นหูชอบกล!
เหมือนว่า ตอนนั้นเขาก็ “ข่มขู่” ซูชิวซินแบบนี้แหละ หลอกล่อนางมาที่หมู่บ้านเซินซาน!
ตอนนั้นเอาซูเซี่ยเหอมาเป็นข้ออ้าง ตอนนี้เอาซูชิวซินมาเป็นข้ออ้าง!
หลินเฟิง เอ็งน่ะไม่ใช่คนดีแน่ คนพาลยังถูกเอ็งใช้เหมือนพ่อค้าคนกลาง กินทั้งสองฝ่าย!
เอ็งยังเป็นคนอยู่รึเปล่า?!
“เจ้ากล้า!” ซูเซี่ยเหอบีบคำออกมาจากไรฟัน ฟันขาวบดกันดังกรอด ๆ
“ถ้าเจ้ากล้าตีชิวซิน เชื่อไหมว่าข้าจะสู้กับเจ้าจนตัวตาย!”
“ข้าเชื่อ! แต่ข้าก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดกลัวใครหรอกนะ เจ้าก็ไม่ยอมตกลง ข้าจึงได้แต่...”