“เสี่ยวเฟิง ดูสิ เอกสารครบหมดแล้ว เงินสร้างเตาเตรียมไว้หรือยัง”
“นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยนะ อย่างน้อยก็ต้อง 10,000 หยวนเลย!”
หลินหมานชางรู้ว่า หลินเฟิงต้องมีปัญญาหามาได้แน่
ก่อนหน้านี้ หลินเฟิงเข้าป่าไปครั้งแรก สัตว์ที่ล่าได้ขนมาเต็มรถ
มีหมูป่าเชื่องตัวนั้น ครั้งที่สองครั้งที่สาม ก็ต้องได้ของไม่น้อยแน่ๆ
ที่ขายในเมืองก็ส่วนใหญ่ ที่ให้หมู่บ้านก็แค่ขอไปที
หลินหมานชางก็ไม่ได้โง่ ในใจรู้กระจ่างแจ้ง
หลินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “อาหมานชาง 10,000 หยวน! มากเกินไปแล้ว”
“ผมมีแค่ 6,000-7,000 เอง”
“แต่ไม่ต้องห่วง ต่อให้ต้องกู้เงินนอกระบบ ผมก็จะหาเงินมาให้ครบ”
“รอให้โรงเตาเผาสร้างเสร็จ จะหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้วนี่!”
หลินหมานชางเบะปาก ในใจคิดในใจ คิดว่าไหนเลยจะง่ายอย่างนั้น
เจ้านี่มันบื้อชัดๆ
ยิ่งดี พอสร้างเสร็จเมื่อไหร่ ก็จะตกเป็นของหลินจื้อเฉียงลูกข้าฟรีๆ
“ไม่เป็นไร! ค่อยๆ ทำไปก็ได้!”
“อย่ากู้เงินนอกระบบเลย ขึ้นเขาไปเดินเล่นบ่อยๆ ดีกว่า ล่าสัตว์มาเพิ่มอีกหน่อย”
“หลินเฟิง หรือจะให้ข้าหาช่างสร้างเตามาให้ เบื้องต้น 6,000 หยวนก็พอแล้ว!”
พูดจบ หลินเฟิงก็คว้ามือหลินหมานชางไว้
“อาหมานชาง พี่โหย่วไฉ การสร้างโรงเตาเผาเป็นเรื่องใหญ่ของหมู่บ้าน จะชักช้าไม่ได้”
“จะมาแบ่งเป็นระยะแรกหลังได้ยังไง ก็ต้องสร้างให้เสร็จรวดเดียวสิ”
“ไม่งั้น พวกคุณให้ผมยืม 2,000 หยวนสิ!”
“พอผมหาเงินได้ ผมจะคืนให้แน่”
หลินเฟิงทุบอกเสียงดังปังๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ