อู๋หย่วนซานที่เดินตามหลังหลินเฟิง มองดูทุกอย่างด้วยความสงบ แววตาเปล่งประกายมีเลศนัยเป็นระยะ
ทั้งสองเข้าไปในห้องโถงใหญ่ แล้วนั่งลง
หลินชิงเสียรินน้ำร้อนสองถ้วยวางไว้บนโต๊ะ
ชามที่ใส่น้ำนั้นเป็นชามลายเตาเปลี่ยนสีแดงสังเวยสองใบ ลวดลายเจิดจ้าดึงดูดสายตา
อู๋หย่วนซานไม่กลัวร้อนมือ หยิบขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างละเอียด
แววตาเจ้าเล่ห์และความโลภวาบผ่านไปชั่วครู่
"งดงามเหลือเกิน! สหายหลินเฟิง ดูเหมือนคุณจะเชี่ยวชาญเทคนิคการทำเครื่องเคลือบให้ออกลายทั้งชิ้น!"
หลินเฟิงไม่ยอมรับหรือปฏิเสธ ช่องว่างระหว่างยุคถึง 45 ปี ยุคหลังเป็นยุคข้อมูลข่าวสารระเบิด
ต่อให้คุณไถโต่วอินทั้งวัน เทคโนโลยีหลังสมัยใหม่ที่คุณรู้ก็ยังเป็นระดับทิ้งห่าง
แน่นอน คุณต้องจำได้ด้วย!
และความทรงจำจากยุคหลัง ทุกอย่างถูกจารึกไว้ในสมองของหลินเฟิงอย่างชัดเจน
"ก็พอจะนับเป็นสูตรผสมได้! หัวหน้าอู๋ต้องการซื้อเครื่องเคลือบขาวเซินซานเพื่อส่งออกหารายได้ต่างประเทศงั้นหรือครับ?"
เมื่อได้ยินว่าหลินเฟิงไม่ได้ปฏิเสธว่าครอบครองเทคโนโลยี แววตาของอู๋หย่วนซานก็สว่างขึ้นอีก
"สหายหลินเฟิง คุณก็รู้ว่าตอนนี้ประเทศกำลังลำบาก ทุนสำรองเงินตราต่างประเทศของเราก็ไม่เคยสูง"
"ชาติตะวันตกที่เป็นศัตรูปิดล้อมเรา ทำให้เราทุกข์ระทม"
"คุณรู้ไหม? เราอยากซื้อเครื่องทอผ้า เครื่องพิมพ์ที่ทันสมัย ก็ถูกบีบคอ!"
"ประชาชนทั่วไปของเรา หลายที่ไม่มีเสื้อผ้าใส่ ไม่เคยเห็นกระดาษ"
"ชาวนาของเรา ยังต้องพึ่งแรงงานคนทำการเพาะปลูก เครื่องหยอดเมล็ด เครื่องเก็บเกี่ยวที่ล้ำสมัย พวกนั้นก็เพราะไม่มีเงินตราต่างประเทศ พวกเราเลยซื้อไม่ได้"
"แล้วก็เครื่องปั๊มขึ้นรูปที่ทันสมัย เครื่องกลึง...สหายหลินเฟิง! ตอนนี้มันยากลำบากจริง ๆ!"