วันรุ่งขึ้น หลินโหย่วไฉกับหลินจื้อเฉียงก็มุ่งหน้าไปยังอำเภอหลินเจียง
ในยุค 80 นี้ ในหมู่บ้านไม่มีโทรศัพท์
มีก็แต่ที่ทำการไปรษณีย์ในอำเภอ
หลินหมานชางยอมสละจักรยานคันเดียวของหมู่บ้านให้
หลินโหย่วไฉต้องออกแรงปั่นจักรยาน แบกหลินจื้อเฉียงที่ตัวดำทะมึนราวกับพายุหมุนดำ พุ่งทะยานไปตามทาง
ช้าล่ะก็ไม่ดีแน่!
หลินจื้อเฉียงนั่งซ้อนท้าย ตบหลังหลินโหย่วไฉไม่ยั้ง เจ็บจนแทบทนไม่ไหว!
"เร็วเข้า! โหย่วไฉ! เร็วอีก!"
"ฮ่าๆ! ถึงตอนนั้น ข้าจะดูว่าหลินเฟิงยังจะผยองได้อีกไหม"
หลินโหย่วไฉโกรธอยู่ในใจ ด่าหลินจื้อเฉียงกับพ่อลูกของมันในใจยับเยิน
ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองมีแผนการอยู่ ป่านนี้คงวางยาพิษไปแล้ว
สองชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงที่ทำการไปรษณีย์ในเมืองจนได้
ไปจองคิวที่เคาน์เตอร์ ต่อแถวอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวหลินโหย่วไฉ
ยุคนี้ การโทรศัพท์โดยเฉพาะโทรทางไกล ต้องใช้พนักงานต่อสายเป็นทอดๆ
จากอำเภอหลินเจียงโทรไปเมืองไห่เฉิง ต้องต่อสายสามครั้ง
ต้องรอถึงยี่สิบนาทีกว่าสายจะติด
หลินโหย่วไฉแอบหันกลับไป มองหลินจื้อเฉียงที่นั่งอยู่ในโถง
ถึงค่อยวางใจ พูดใส่หูโทรศัพท์ว่า "คุณชายอู๋! ข้าหลินโหย่วไฉเอง!"
"ข้ามีข่าวล่าสุดของหลินเฟิง!"
อู๋ฉิงโจวปลายสายฟังดูลำคาญใจ พูดเสียงเย็นว่า "มีอะไรจะพูดก็พูด มีอะไรจะปล่อยก็ปล่อย!"
"ให้เงินเจ้าไปตั้งมากมาย เจ้าเอาแต่รายงานข่าวกระจอกๆ ของมันมาให้ข้ารึ?"
หลินโหย่วไฉพูดอย่างระมัดระวัง "คราวก่อนมันพลาด ใครจะคิดว่าพวกซูต้าเฉียงจะเป็นพวกไร้น้ำยาทั้งบ้าน!"
"แล้วซูชิวซินนั่นก็เป็นหญิงชั่ว พวกตำรวจในสถานีตำรวจก็รับเงินแล้วไม่ทำอะไร..."