บรรยากาศในที่นั้นเงียบเชียบและน่าอึดอัด
ไอ้เฒ่าจอมตะกละมองดูพวกเดียวกันกว่าสิบตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งดูไม่เป็นมิตรเลย มันอยู่ในสภาพรุกไม่กล้าถอยไม่ได้
โดยเฉพาะตัวที่อยู่หน้าสุด เป็นหมูป่าตัวผู้ที่รูปร่างใหญ่กว่าไอ้เฒ่าจอมตะกละเสียอีก
ไอ้เฒ่าจอมตะกละรู้สึกอยากตายใจจะขาด สู้ไม่ไหวแล้วจะทำยังไง!
"อ๊าก!"
หมูป่าตัวผู้ฝั่งตรงข้ามไม่คิดจะมาพูดเหตุผลกับมัน จ้องตาดุโกรธคำรามเสียงดัง แล้วพุ่งชนไอ้เฒ่าจอมตะกละด้วยเขี้ยวอันแหลมคม
และครอบครัวของหมูป่าตัวผู้ทั้งหมดก็เริ่มพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน
"ครืนๆ!"
หมูป่าใหญ่น้อยกว่าสิบตัวบุกเข้าใส่ ขนาดทวดของหมีดำยังต้านไม่ไหว
นับประสาอะไรกับไอ้เฒ่าจอมตะกละที่อยู่ตัวเดียว
"ฮึดฮัด!"
ไอ้เฒ่าจอมตะกละหันหลังวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล ไม่สนใจทิศทาง
หลินเฟิงหัวเราะในใจที่เห็นสภาพของไอ้เฒ่าจอมตะกละ แต่การกระทำของเขาก็ไม่ช้าเลย
เขากระโดดออกจากพุ่มไม้แห้ง ยกปืนล่าสัตว์ขึ้น "ปัง! ปัง!"
ยิงติดต่อกันสามนัด หมูป่าน้อยสามตัวที่อยู่ท้ายฝูงล้มลงกับพื้นร้องด้วยความเจ็บปวด
หมูป่าตัวอื่นๆ ตกใจ วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
แต่หมูป่าตัวที่ใหญ่ที่สุดที่อยู่ข้างหน้าก็ยังไม่หยุด ยังคงไล่ตามไอ้เฒ่าจอมตะกละไม่ยอมปล่อย
อย่างไรก็ตาม ไอ้เฒ่าจอมตะกละฉลาด วิ่งวนรอบบริเวณที่หลินเฟิงอยู่
หลินเฟิงบรรจุกระสุนแล้วเปลี่ยนไปยังตำแหน่งที่ใกล้ขึ้นอีกหน่อย รอจนไอ้เฒ่าจอมตะกละวิ่งวนกลับมาอีกครั้ง
ก็ตัดสินใจยิง "ปัง! ปัง!" อีกสามนัด
หัวของหมูป่าตัวใหญ่ที่สุดที่ตามหลังไอ้เฒ่าจอมตะกละมาระเบิดด้วยเลือดพลุ่งพล่าน มันหยุดฝีเท้าด้วยเสียงร้องโหยหวน