เมื่อเห็น "มังกรสุดเท่" ตัวนั้น
ไม่เพียงแต่ฮาจีเหยาที่ตะลึงอยู่กับที่
เหล่าผู้ชมในห้องสดก็ตกตะลึงเช่นกัน
เด้งข้อความขึ้นมาทีละชุดนับไม่ถ้วน
[555! นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!]
[เจ้ามังกรนี่เข้าผิดทีมรึเปล่า?]
[นักวิ่งมีดของบ้านใครเนี่ย รีบๆ พาไป พาไป!]
[นักสู้สิบคนก่อนหน้าแม้ฝีมือจะห่วย แต่ก็ใส่ชุดเต็มชุดหกชิ้นกันทุกคน ส่วนเจ้ามังกรนี่ใส่แค่หมวกกันน็อคหกชิ้นเดียวก็บุกเข้ามา เท่จริงๆ นะเนี่ย!]
[ไอ้พี่คนนี้น่าจะเปลี่ยนเป็นหมอผึ้งนะ บ้าไปแล้ว! หมอผึ้งคนนี้บ้าไปแน่ๆ!]
"แค็กๆ"
ฮาจีเหยาขมวดคิ้ว มองดูข้อความที่กู้เทียนส่งมาในโทรศัพท์
ตรวจสอบชื่อเกมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นล่าจื่อคนนี้จริงๆ การ์ดไม่มีปัญหา
จึงเปิดไมค์ทีมพูดว่า "เอ่อ คือว่า นายเป็นนักสู้ระดับหนึ่งล่าจื่อของถางโจวเรา ใช่รึเปล่า?"
"อือ ฉันคือล่าจื่อ"
กู้เทียนพยักหน้า "ไม่ผิด ไม่ผิด"
"ไม่ได้กังขานะ แต่ชุดนายเนี่ย... มันดู..."
ฮาจีเหยาอดที่จะมองไปที่มังกรเวยหลงของกู้เทียนอีกครั้งไม่ได้
หมวกกันน็อคหกชิ้นนั่นโดดเด่นมากจริงๆ ตลกสุดๆ
ดูแล้วไม่มีความเป็นนักสู้ที่มาสอบตรวจคุณภาพเลยสักนิด!
ชัดเจนว่าเป็นพวกมังกรน้อยที่โยนระเบิดแย่งประกันกับเพื่อนร่วมทีมตั้งแต่เริ่มเกม!
กู้เทียนหัวเราะแห้งๆ "อ๋อ อันนี้เหรอ รอบที่แล้ววิ่งมีดแล้วลืมเปลี่ยน"
พูดจบก็ถอดหมวกกันน็อคหกชิ้นออก รีบหยิบปืนสองกระบอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
กระบอกหนึ่งคือ AWM อีกกระบอกคือปืนเบา 14 ที่กู้เทียนชอบใช้ที่สุด
ปืนกระบอกนี้ถูกเรียกขานว่า ปืนเทพเจียเฮา
เพราะมีน้อยคนนักที่จะกดแรงสั่นไหวได้
แต่รสนิยมต่างกันไป กู้เทียนก็แค่ชอบ M14 ที่ดัดแปลงแบบนี้เท่านั้น
"โอ้? เบา 14 เหรอ?"
ฮาจีเหยาก็สังเกตเห็นปืนดัดแปลงที่ไม่ธรรมดากระบอกนี้ทันที อดที่จะรู้สึกสนใจไม่ได้
แอบปิดไมค์ทีม แล้วคุยกับผู้ชมในห้องสด
"ไม่ธรรมดานะพี่น้อง เท่าที่ฉันรู้ คนที่กล้าใช้ปืนดัดแปลงแบบนี้มีสองประเภท"
"ประเภทหนึ่งโง่สุดๆ อีกประเภทเก่งสุดๆ!!"
เมื่อฮาจีเหยาพูดจบ เด้งข้อความก็คึกคักขึ้นมาทันที
[พนันหนึ่งบาท คนนี้ต้องเป็นประเภทแรกแน่ๆ พวกโง่ๆ เข้าไปไม่ถึงสามนาทีก็ตาย!]
[สามนาที? มากไป หนึ่งนาทีก็จบ!]
[ในสิบคนอย่างเจียเฮาไม่มีสักคนเก่ง คนนี้ต้องไม่ไหวแน่!]
[ต้องกระโดดยิงอากาศ ต้องส่ายปืน มือที่ถือต้องเป็นเบา 14!]
[ป้าสาย ป้าสาย ฉันKDลับ0.3 แต่ฉันมีเคล็ดวิชาชื่อห้านัดล้างแผนที่ ฉันมาสอบได้ไหม!]
[ห้านัดล้างแผนที่? นั่นมันสัญญาณลับต่างหาก!]
[555! ทนไม่ไหวแล้ว ถ้างั้นเคล็ดวิชานี้ฉันก็ทำได้! ห้านัดล้างแผนที่ จับมาง่ายๆ!]
พูดเรื่องขำๆ
ในขณะนี้ ไม่เพียงแต่ผู้ชมฝั่งฮาจีเหยาที่ไม่เห็นค่ากู้เทียน
แม้แต่ในห้องสดของกู้เทียนเอง ก็เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
เพิ่งเปิดสดไปไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีคนเข้ามาสองสามสิบคน
พอเห็นว่ารายการวันนี้คือถูกฮาจีเหยาจับฉลากมาตรวจคุณภาพ
"แฟนคลับตัวยง" เหล่านี้รู้ดีถึงฝีมือของกู้เทียน
ปกติแล้วไอดอลของตัวเองถูกจับมาตรวจคุณภาพ
เวลานี้จะต้องมีคนออกมาช่วยเชียร์ให้กำลังใจใช่ไหม!
แต่ห้องสดของกู้เทียนไม่มี
ไม่มีใครเชียร์ก็ช่างเถอะ แถมยังมีแต่คนซ้ำเติม!
[จบแล้วจบแล้ว ชามข้าวของป้าสายต้องหายแน่!]
[ไม่ไหวก็ยอมแพ้การตรวจสอบไปเลยดีกว่า จะได้ไม่อับอาย ห้องสดของพี่เหยามีคนดูเป็นหมื่นๆ นะ]
[จริงด้วย ฝีมือกระจอกแบบนายพี่น้องรู้กันหมด วันนี้ไม่ตรวจก็ต้องโดนจับได้อยู่ดี!]
[ความเห็นฉัน สู้ทุ่มเททำสดที่โต่วอินดีกว่า!]
[เห็นด้วย เห็นด้วย! ทำสดให้ปังได้เงินมากกว่าคุ้มกันอีก!]
กู้เทียนที่เห็นเด้งข้อความเหล่านี้ รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มทลายลงมาทันที
อดบ่นไม่ได้ "โลกนี้มันเป็นอะไรกันแน่!"
"ไม่สนับสนุนไอดอลของตัวเองก็ช่างเถอะ ยังมาบอกให้ฉันยอมแพ้ยอมจำนนอีก!"
"เอาล่ะ ไม่แกล้งพวกนายแล้ว ที่จริงฉันเป็นสุดยอดมือปืน ฉันจะสารภาพ!"
พูดจบ สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงหัวเราะเยาะที่ดังกว่าเดิม
ทุกคนในห้องสดต่างคิดว่าป้าสาย"จริงๆ" แล้วยอมแพ้
ถึงกับพูดจาเพ้อเจ้อว่าตัวเองเป็นสุดยอดมือปืนได้ลงคอ
เห็นดังนั้น กู้เทียนก็ถอนหายใจอย่างจนใจ
ไม่สนใจเด้งข้อความอีกต่อไป เริ่มตั้งใจเล่นเกม
ไม่ว่าที่เขาพูดจะเป็นจริงหรือเท็จ อีกเดี๋ยวก็จะรู้ความจริงเอง
ในเวลานี้ ฮาจีเหยาก็กดจังหวะเด้งข้อความในห้องของตัวเองลงบ้าง
นักสู้สิบคนก่อนหน้าไม่มีใครผ่าน แต่เธอไม่อยากเห็นคนหลังๆ พลาดไปด้วย
ถางโจวของตัวเองจะให้มีแต่พวกห่วยๆ ที่ล่วงเข้ามาด้วยความบังเอิญไม่ได้หรอกมั้ง!?
มีคนดูตั้งมากมายขนาดนี้ เร็วๆ นี้ป้ายชื่อถางโจวอีสปอร์ตคงต้องถูกทำลายด้วยมือตัวเองจนพังพินาศ!!
ดังนั้นเธอจึงหวังเป็นอย่างยิ่งให้กู้เทียนผ่านการตรวจสอบ
ฝากความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้กับนักสู้อย่างกู้เทียนคนนี้แล้ว
เปิดไมค์ทีมอีกครั้ง เหยากระแอมเสียงหนึ่งแล้วพูด:
"ล่าจื่อ ฉันจะอธิบายกฎการตรวจสอบให้นายฟังอีกครั้งนะ"
"เพราะเป็นโหมดเดี่ยวสามคน เลยอนุญาตให้ใส่ชุดเต็มหกชิ้น อนุญาตให้พก AW ได้ นี่คือเรื่องอุปกรณ์ ส่วนตัวแทนเลือกได้ตามใจ จะเล่นตัวไหนก็เล่น ไม่มีปัญหา"
"ส่วนเงื่อนไขการผ่านการตรวจสอบ จริงๆ ก็ง่ายมาก"
"ฉันเลือกอูลูรูเข้าไปแล้วฆ่าตัวตายบนพื้น จากนั้นดูการเล่นของนายตลอด แค่เล่นลื่นไหลไม่มีปัญหา คิดชัดเจน ฆ่าในเกมเดียวได้ห้าคนก็ผ่าน"
"ถ้านายทำได้เกินแปดคนแล้วล้างแผนที่ จะเลื่อนขั้นโดยตรงจากระดับหนึ่งเป็นระดับสูงสุด มีสิทธิ์ลองสองครั้ง ผ่านครั้งเดียวก็ถือว่าจบ"
"พูดถึงตรงนี้ต้องเตือนนายไว้หน่อย ข้างหน้ามีสิบคนไม่ผ่านแล้วถูกฉันไล่ออกไป"
"ดังนั้น ถ้านายเล่นได้ไม่ดี ชะตากรรมของนายก็จะเหมือนพวกเขา"
กู้เทียนพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ เข้าใจกฎแล้ว
แถมยังคิดว่าง่ายเกินไป เผลอพูดในใจออกมา "หึ แค่แปดคนเอง ดูฉันทำให้เป็นสองเท่าเลย"
พอได้ยินแบบนั้น ไม่เพียงแต่ฮาจีเหยาที่ตะลึง
เด้งข้อความในห้องสดก็หยุดลงชั่วขณะ
เกิดช่วงเงียบหายไปชั่วครู่
แต่แล้ว ภายในไม่ถึงสามวินาที เด้งข้อความที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าก็พรั่งพรูออกมา
[ฉันฟังผิดไปรึเปล่า? นักสู้ระดับหนึ่งคนนี้เพิ่งพูดอะไรนะ ฆ่าแปดคนคูณสอง เขาจะฆ่าสิบหกคน!?]
[โอ้แม่เจ้า ขอเตือนด้วยความหวังดี วันนี้วันเสาร์นะ!]
[ในวันที่เซียนระบำแย่งกันโชว์พารามิเตอร์แบบนี้ จะฆ่าสิบหกคน? อย่ามั่วนอย่านะ!!]
[ถ้าทำได้ขนาดนี้ คนคนนี้จะเป็นแค่นักสู้ระดับหนึ่งกระจอกๆ งั้นเหรอ??]
[สมกับเป็นเจียเฮา! เทพเจ้าตัวจริง! เทพสุดๆ ไปเลย!!!]
"เอ่อ ขอตรวจสอบให้แน่ใจ..."
ฮาจีเหยาที่เพิ่งตั้งสติได้จากการตกตะลึงก็อดถามไม่ได้ "นายเพิ่งพูดว่านายจะฆ่าสิบหกคนล้างแผนที่?"
"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่มั้ย?"
แต่ความสนใจของกู้เทียนไม่ได้อยู่ที่ประโยคหลัง
แต่อยู่ที่ประโยคหน้า พูดให้ถูกคืออยู่ที่จำนวนสังหารนั่น
"สิบหก?"
กู้เทียนงงไปครู่หนึ่ง
นับนิ้วแล้วเหงื่อแตกพลั่ก "แปดคูณสอง ไม่ใช่สิบแปดเหรอ?"
พูดจบ เด้งข้อความยิ่งร้อนแรงเข้าไปอีก
ระเบิดขึ้นมาทันที!!!
[โอ้โห! ไอ้พี่คนนี้เป็นตัวท็อปคุ้มกันจริงๆ รึไง!???]
[ตัวท็อปคุ้มกัน! ตัวท็อปคุ้มกันสุดๆ x999!!!]