“รู้จักกันเหรอ?”
หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างเพย์โจวหลี่ สวมสูทกับเสื้อโค้ตตัวยาวเหมือนกัน เอ่ยถามเขา
เพย์โจวหลี่พยักหน้าเบา ๆ “อืม รู้จักกันตั้งแต่เด็ก”
ติงหยางรู้สึกมาตลอดว่า เพย์โจวหลี่ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษเวลามองเด็กผู้หญิงที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กคนนี้
ถึงจะมองหน้าไม่ชัด แต่เธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่สวยมาก
“ชอบเขาเหรอ?” เธอเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง
เพย์โจวหลี่เปลี่ยนมือที่ถือกระเป๋าเอกสาร
“บอกแล้วไงว่าเป็นเพื่อนสมัยเด็ก”
“ไม่คิดเลยว่านายจะสนใจเรื่องแบบนี้ด้วย”
เขาเองก็แปลกใจเหมือนกัน ติงหยาง ด็อกเตอร์ที่สนใจแต่เรื่องวิชาการและไม่เคยใส่ใจเรื่องอื่น กลับมาอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบแบบนี้ด้วย
“Well~” ติงหยางยักไหล่ “นายก็ยังไม่เข้าใจฉันอยู่ดี”
*
เมิ่งอวี้อันตรวจร่างกายเสร็จ เมิ่งฉีก็กลับมาพอดี
“ดีครับ ไม่มีปัญหาอะไร รักษาสุขภาพแบบนี้ต่อไปนะครับ” หมอบอกพ่อลูกทั้งสอง
พอได้ยินหมอพูดแบบนั้น เมิ่งฉีถึงค่อยวางใจ
“เห็นไหม พ่อบอกแล้วว่าร่างกายพ่อแข็งแรงดี”
เมิ่งอวี้อันเองก็เผยรอยยิ้มโล่งใจออกมาในที่สุด
เมิ่งฉี: “หมอก็บอกแล้วว่าต้องดูแลรักษาสุขภาพต่อไปนะ!”
“วันนี้นาน ๆ ทีลูกจะว่าง งั้นพ่อลูกเราไปเดินเล่นกันให้เต็มที่ดีไหม?”
“ได้สิ” เมิ่งฉีคล้องแขนเมิ่งอวี้อัน เดินออกจากโรงพยาบาลไปด้วยกัน “พ่ออยากไปไหนเราก็ไปที่นั่นเลย เสียดายก็แต่วันนี้แม่ต้องทำงาน ไม่อย่างนั้นครอบครัวเราสามคนคงได้ออกมาเที่ยวด้วยกัน นานแล้วที่ไม่ได้ออกมาด้วยกัน”