รถบัสหัวใจหวั่นไหวแล่นต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาหยุดที่ท่าเรือ
แสงแดด ชายฝั่ง และเรือยอทช์สุดหรู องค์ประกอบโรแมนติกเต็มอัตรา
“ว้าว สวยมาก!” เสิ่นอี้โรว์ลงจากรถก็อุทานทันที
คอมเมนต์: [ที่รักเธอยิ่งสวยกว่า!]
แขกรับเชิญลงจากรถตามลำดับ เจ็ดคนยืนเรียงแถว ภาพสวยตาสมใจ
เมื่อทุกคนคิดว่าพวกเขาจะนั่งเรือยอทช์ไปพักผ่อนที่เกาะไหนสักแห่ง ผู้กำกับหลังกล้องกลับพูดว่า:
“แขกรับเชิญทุกคน เรากำลังจะเริ่มการเดินทางแห่งหัวใจครั้งแรก เพื่อให้ทุกคนได้ทำความรู้จักกันเร็วขึ้น เราจึงเตรียมธีมพิเศษครั้งแรกไว้ให้: การเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างสามวัน!”
[อะไรเนี่ย??]
[ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม?]
[รายการจีบกันรายการไหนเขาพาไปเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างกัน?]
[ตลกตายเลย เปิดฉากวิกฤติมาก]
วินาทีก่อนยังหัวเราะกันอยู่ วินาทีนี้เงียบกริบ
เซี่ยหลินซู: “ผู้กำกับ พี่ไม่ได้ล้อเล่นกับผมใช่ไหม”
เจียงหยุนจี้: “ฮ่า ๆ ๆ งั้นทรงผมที่ฉันตื่นมาทำตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าจะเป็นอะไร?”
เสิ่นอี้โรว์: “เอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง งั้นคงมีแมลงเยอะมากเลยสิ”
แม้แต่จี้หวยที่สุขุมนุ่มลึกก็อดนิ่งเฉยไม่ได้: “เกาะร้างจริง ๆ เรอะ แล้วมีข้าวให้กินไหม?”
ผู้กำกับ: “ใจเย็น ๆ ครับ”
เขายกมือโบก ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินขึ้นมา สองคนหามโต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งวางอุปกรณ์เต็มไปหมด
อีกสองคนแจกกระเป๋าเป้ขนาดเท่ากระเป๋านักเรียนให้แขกรับเชิญทุกคน
ผู้กำกับ: “เนื่องจากเป็นการเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง แน่นอนว่าไม่ได้ให้เอาอะไรขึ้นเกาะได้หมด”
“ตอนนี้ให้เวลาสิบนาที เต็มของที่ต้องใช้ขึ้นเกาะลงในกระเป๋าเป้นี้ ที่สำคัญ อาหารและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ห้ามนำขึ้นเกาะ”