สุดท้ายเมิ่งฉีก็หันไปวางแผนกับจี้หวยและเสิ่นอี้โรวที่อยู่อีกฝั่ง
“เจ้านายคะ จะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไหม ลดราคาให้ก็ได้นะคะ อาหารของทีมงานต้องแพงกว่าของฉันแน่ ๆ”
แค่เปิดปากก็ปิดทางได้ของสนับสนุนฟรีไปเสียแล้ว
“นายอยากกินไหม?”
ที่จริงจี้หวยก็อยากกินอยู่หน่อย ๆ แต่ในเมื่อเงินกองกลางไม่ใช่ของเขาคนเดียว เลยถามเสิ่นอี้โรวก่อน
“ไม่ล่ะ” เสิ่นอี้โรวหัวเราะเยาะแล้วส่ายหน้า “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่ดีต่อสุขภาพ กินให้น้อยหน่อยดีกว่า”
เห็นเมิ่งฉีทำตัวเรียกร้องความสนใจแบบนั้นแล้วก็รู้สึกสะอิดสะเอียน เธอจะยอมจ่ายเงินซื้อของจากอีกฝ่ายได้ยังไง
“ก็ได้ งั้นฉันไม่ยุ่งกับพวกคุณแล้ว ฉันหิวจริง ๆ ขอเริ่มกินก่อนนะ” เมิ่งฉีเดินไปอีกด้านแล้วเริ่มแกะห่อบะหมี่
พอเงยหน้าขึ้นสบตาอวี้เย่ เธอก็ถอนหายใจ แล้วหยิบบะหมี่อีกห่อให้เขา
【จิ้นแล้ว จิ้นแล้ว ยัยขี้งกไม่คิดเงินอวี้เย่ด้วย】
【แต่พวกเธออยู่ทีมเดียวกันนี่นา】
【ก็จริง...】
แกะบะหมี่ทั้งสองถ้วยเสร็จ เมิ่งฉีก็เก็บขยะบนโต๊ะ อวี้เย่ยื่นมือออกมา แล้วเธอก็วางขยะทั้งหมดลงบนมือเขา
ทุกท่วงท่าคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ราวกับเคยทำแบบนี้ด้วยกันมาหลายครั้งจนกลายเป็นความจำของกล้ามเนื้อไปแล้ว
คนที่เมื่อกี้ยังไม่จิ้น:
【ดีมาก ตอนนี้จิ้นแล้ว】
【《ฝึกมาดี》】
【ตอนนี้ฉันนึกภาพตอนพวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังได้เลย อวี้เย่ถึงปากจะร้ายไปหน่อย แต่ตามใจเธอจริง ๆ】
【ฉันอิจฉาจนจะบ้าตายแล้ว! ทำไมฉันไม่ใช่เมิ่งฉีเนี่ยยยย!】