เกือบจะก้าวพ้นเส้นออกไปแล้ว ยังดีที่อวี้เย่ใช้เท้ายันขอบสนามทรายเอาไว้ได้ทัน
“โอ้โห ดุเดือดมาก”
เฉินอี้หยางดูตื่นเต้นยิ่งกว่าผู้เข้าแข่งขันเสียอีก
ขณะเดียวกัน กล้องที่ถ่ายทอดภาพมุมผู้ชมก็จับภาพเมิ่งฉี เห็นเธอกำลังเม้มริมฝีปากแน่น
จนกระทั่งอวี้เย่หมุนตัว ใช้แรงส่งอย่างแยบยลเหวี่ยงเจียงหยุนจี้ลงกับพื้น สีหน้าของเธอจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เจียงหยุนจี้พยายามลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าแดงก่ำเพราะออกแรงเต็มที่ แต่ก็ขัดขืนไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงแพ้การแข่งขัน
เฉินอี้หยางฮึกเหิมขึ้นมาทันที “ยินดีกับอวี้เย่ นักกีฬาของเราด้วย~!”
การแข่งขันสุดดุเดือดนี้ทำเอาแขกรับเชิญหญิงที่นั่งอยู่ด้านหลังตกใจกันหมด ตอนนี้แต่ละคนต่างเอ่ยปากขออีกฝ่ายไว้ก่อน บอกว่าเดี๋ยวตอนแข่งจะเล่นกันแค่พอเป็นพิธี
คู่แรกคือเมิ่งฉีกับเหอชื่อหวี่
พอการแข่งขันเริ่ม ทั้งสองคนก็จับแขนกันและกันทันที
ทั้งคู่ต่างเกี่ยวขาอีกฝ่ายไปมา ไม่มีใครล้มใครได้ สุดท้ายกลับกระโดดเต้นรำคู่กันเสียอย่างนั้น
หมุนวนกันไปสามรอบ เมิ่งฉีคิดว่าจบให้เร็วไปเลยดีกว่า
เธอจึงเอ่ยว่า “ขอโทษนะคะพี่สาว” แล้วโอบเอวเหอชื่อหวี่ยกขึ้น ก่อนจะวางอีกฝ่ายลงกับพื้นเบา ๆ
เวินจือเยว่ตาค้าง “เมิ่งฉีเก่งมากเลย เหอชื่อหวี่ เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม”