แล้วเมิ่งฉีก็พุ่งเข้าใส่เต็มแรง กดอวี้เย่จนล้มลง
มือทั้งสองข้างของอวี้เย่ถูกเมิ่งฉีกดไว้ เขายกขึ้นในท่ายอมแพ้
เขากำหมัดแน่น “นะ...นายจะทำอะไร”
เมิ่งฉี่หรี่ตา “นายอยากทำอะไร ฉันก็อยากทำอย่างนั้น”
ลูกกระเดือกของอวี้เย่ขยับขึ้นลง “เธอพูดเองนะ”
เมิ่งฉี่ “นายไหวไหมล่ะ”
อวี้เย่หลุดจากการกดของเมิ่งฉีได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็รวบมือทั้งสองข้างของเธอซ้อนกันไว้ในมือเดียว
พร้อมกันนั้นเขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง กลับเป็นฝ่ายกดอีกฝ่ายไว้ใต้ร่าง “ไหวก็ไหว แต่เมื่อกี้เหมือนจะกลับด้านไปหน่อย ไม่ค่อยเอื้อให้ฉันแสดงฝีมือ”
อวี้เย่มีใบหน้าที่ดูเหมือนจะเก่งเรื่องแบบนี้จริง ๆ ถ้าเธอไม่รู้จักเขามาก่อนก็คงเชื่อไปแล้ว
โตมาด้วยกัน ใครจะไม่รู้ไส้รู้พุงกันล่ะ
เมิ่งฉีหัวเราะเยาะ “ยังจะอวดฝีมืออีก พูดอย่างกับนายเก่งนักหนา...”
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันหลุดจากปาก ริมฝีปากของเธอก็ถูกอวี้เย่ปิดไว้เสียก่อน
พูดมากจริง ๆ
เวลาต่อจากนั้น อวี้เย่ก็ใช้การกระทำพิสูจน์ให้เมิ่งฉีเห็นว่าตัวเองมีฝีมือแค่ไหน
ส่วนเมิ่งฉีก็ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เรียกว่า “อยากหยุดแต่หยุดไม่ได้”
...
“ที่รัก”
อวี้เย่โน้มตัวลงจูบหางตาที่ชื้นเล็กน้อยของเมิ่งฉี
“เธอยังไหวไหม”