“วู้ฮู้~!”
“ว้าว~!”
พอกล้องกวาดผ่าน ทุกคนในสตูดิโอก็อ้าปากเป็นรูปตัวโอเหมือนกันหมด
【ช่วยด้วย ตื่นมาแรงเกินไปแล้ว ถึงกับได้เห็นอวี้เย่เต้นเพลงเกิร์ลกรุป】
【อ๊ากกกก พี่เย่ของฉันไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงก็ทำได้ยอดเยี่ยมทั้งนั้น!】
【โอ๊ย พี่เย่ทำท่าทางน่ารักขนาดนี้ ฉันไม่กล้ามองแล้ว】
【ต้องยกให้เมิ่งฉีจริง ๆ แข่งอยู่ก็ยังไม่ลืมหาความสุขมาให้พวกเรา】
【ขำจะตาย อวี้เย่กินยาอะไรเข้าไปหรือเปล่า ถึงต้องฟังคำพูดของเมิ่งฉีอย่างเดียว】
【จิ้นแล้ว จิ้นแล้ว นี่แหละคนที่เชื่อฟังภรรยา】
ชั่วขณะนั้น ไม่มีใครสนใจการแข่งขันอะไรอีก ทุกคนต่างจมอยู่ในความตื่นเต้นกับการชมเต้นเพลงเกิร์ลกรุป
“นี่ นายรีบตะโกนสั่งอย่างอื่นต่อได้แล้ว”
อวี้เย่บิดสะโพกไปพลาง ตะโกนบอกเมิ่งฉีไปพลาง
ทำไมถึงไม่จบไม่สิ้นสักทีนะ
“อ้อ ๆ” เมิ่งฉีรู้จักหยุดให้พอดี รีบตะโกนสั่งต่อทันที “แย่งตุ๊กตากัน!”
สิ้นเสียง ก็เห็นคนสองคนพุ่งเข้าหาตุ๊กตาตรงกลางราวกับจรวด
เจียงหยุนจี้เลียนแบบท่าของเซี่ยหลินซู หมอบคลานไปข้างหน้า แล้วปรับท่าให้เป็นแบบของตัวเอง พอใกล้ถึงก็พลิกตัวพร้อมเหวี่ยงมือกลับไปคว้า
ส่วนอวี้เย่ก้าวขายาว ๆ ด้วยขาขวา ก่อนสไลด์เข่าซ้ายไปข้างหน้าและยื่นมือคว้า
ทั้งคู่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วสุด ๆ แทบจะคว้าตุ๊กตาไว้ในมือพร้อมกัน
จากนั้นทั้งสองก็ดึงตุ๊กตาเข้าหาตัวเองพร้อมกัน แรงสะท้อนจึงดึงให้พวกเขาพุ่งเข้าหากัน