ผู้กำกับรองเดินไปแล้ว เมิ่งฉีถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่า เดี๋ยวนะ เรื่องของอวี้เย่มาถามเธอทำไม?
หลังขึ้นฝั่ง รถของเหล่าแขกรับเชิญก็วนอยู่ในตัวเมืองหลายรอบกว่าจะมาถึงโฮมสเตย์
ทีมงานมาถึงก่อนแล้ว ในลานบ้านพ่อครัวบาร์บีคิวกำลังย่างเสียบไม้อย่างขะมักเขม้น กลิ่นหอมของบาร์บีคิวลอยอบอวลไปทั่วลานเล็ก ๆ
“ว้าว หอมจัง!”
เหล่าแขกรับเชิญพากันกรูเข้าไปล้อมทันที
ผู้อำนวยการเฉินกล่าวว่า “มื้อบาร์บีคิวที่สัญญากับทุกคนไว้ ถึงจะไม่ได้อยู่ริมทะเล แต่อย่างน้อยก็ได้กินกันข้างสระว่ายน้ำ”
“ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว กลับห้องไปพักผ่อนกันก่อนนะ อีกหนึ่งชั่วโมงเราค่อยไลฟ์สดกันต่อ”
“ได้ครับ” จี้หวยโค้งให้ทีมงาน “ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว เจอกันอีกทีนะครับ”
คืนนี้ทีมงานเช่าโฮมสเตย์ทั้งหลังไว้ และเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครแอบเข้ามาได้อย่างเด็ดขาด
วิลล่าโฮมสเตย์ที่เหล่าแขกรับเชิญพักมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นหนึ่งมีห้องพักสามคนหนึ่งห้อง ส่วนชั้นสองมีห้องเดี่ยวหนึ่งห้องและห้องคู่สองห้อง
“พี่ฉีฉี เรานอนด้วยกันสองคนได้ไหม?” ปฏิกิริยาแรกของถงหยางคืออยากอยู่ห้องเดียวกับเมิ่งฉี
“ได้สิ”
เสิ่นอี้โรวดึงเหอชื่อหวี่ไว้ “งั้นเราสองคนอยู่ห้องเดียวกันนะ?”
พวกผู้หญิงไม่มีใครอยากนอนห้องเดียวตามลำพัง หลังจากปรึกษากันแล้วจึงตกลงให้ผู้หญิงพักห้องคู่สองห้องบนชั้นสอง ส่วนผู้ชายจะเป่ายิ้งฉุบตัดสินกันว่าใครได้พักห้องเดี่ยวบนชั้นสอง
อวี้เย่โชคดีมาแต่ไหนแต่ไร สุดท้ายจึงได้ห้องเดี่ยวบนชั้นสองไปครอง