จงหยูค้างคืนที่บ้านเมิ่งฉีหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็ออกไปทำงาน
อะไรของเขาเนี่ย
เมื่อวานยังบอกว่าจะไปเดินช้อปปิ้งกับเธอ ซื้อของให้หนำใจแท้ ๆ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนความโกรธเป็นพลัง แล้วออกไปทำงานซะงั้น
ทำให้เมิ่งฉีรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนอยู่บ้างเหมือนกัน ในที่สุดก็ได้หยุดตั้งสองวัน แต่เธอกลับเอาแต่นอนอ่านบทอยู่บ้านทั้งวัน
เช้าวันที่ 31 เมิ่งฉีก็เริ่มจัดเตรียมงานฉลองคืนข้ามปีด้วยกันในตอนเย็น
เธอถามในกลุ่มว่าคืนนี้ทุกคนอยากกินอะไร
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง จงหยูถึงตอบกลับมา
【อยากกินอาหารฝีมือคุณ ได้ไหม?】
พร้อมแนบสติกเกอร์น่ารัก ๆ ที่ทำท่าอ้อนวอนสุดชีวิตมาด้วย
เมื่อคืนก่อนนอน เมิ่งฉีเพิ่งรู้ว่าตัวเองได้บทนางเอกในผลงานเรื่องหนึ่งที่ชอบมาก วันนี้เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
【เห็นแก่ความน่ารักของเธอ จัดให้!】
เมิ่งฉี:【งั้นมาบ้านฉันเลย อยากกินอะไรก็บอก เดี๋ยวฉันออกไปซื้อของ】
จงหยูสั่งเมนูเด็ดของเมิ่งฉีมาสองสามอย่าง ส่วนโจวจ้านก็ตอบว่า
【อาหารที่เชฟเมิ่งทำอร่อยหมดแหละ ฉันไม่เลือก ให้กินอะไรก็กิน】
จงหยูเห็นข้อความแล้วส่งเสียงหึ “ประจบเก่งจริง ปากหวานชะมัด”
เมิ่งฉีนึกขึ้นได้ว่าภารกิจหลักวันนี้คือช่วยให้สองคนนั้นคืนดีกัน จึงแท็กโจวจ้านว่า
【รถของอวี๋พังแล้ว คืนนี้นายไปรับเธอมาด้วยนะ】
โจวจ้าน:【@เมิ่งฉี งั้นช่วยบอกเธอหน่อยว่าเลิกงานแล้วฉันจะไปรอที่ใต้ตึกบริษัท】
จงหยู:【@เมิ่งฉี ช่วยบอกใครบางคนทีว่าวันนี้ฉันไม่อยู่บริษัท】
โจวจ้าน:【@เมิ่งฉี งั้นช่วยถามเธอหน่อยว่าฉันควรไปรับที่ไหน】