ก่อนที่ไฟในรถไฟจะดับ ทีมงานรายการก็ปิดการถ่ายทอดสด
“คุณครูทุกท่าน พรุ่งนี้ตอนเที่ยงเราจะถึงเมืองหมอแล้ว คืนนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่นะคะ”
เพื่อให้แขกรับเชิญได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ แขกรับเชิญทั้งสี่คนจึงมีพื้นที่ส่วนตัวกันคนละส่วน ที่นอนหกเตียงมีคนนอนอยู่แค่คนเดียว
สี่ทุ่ม รถไฟดับไฟตรงเวลา
ก่อนนอน เมิ่งฉียังล้วงกระเป๋าคลำเงินก้อนเล็ก ๆ ของตัวเองอีกครั้ง ดีมาก ตอนนี้พวกเธอเพิ่มงบเป็นสองเท่าได้สำเร็จแล้ว ยากจนอยู่บ้านแต่ต้องใช้ชีวิตให้เต็มที่เวลาออกเดินทาง ออกมาเที่ยวทั้งทีก็อย่าทำให้ตัวเองลำบากเกินไป
จากนั้นเธอถึงค่อยเอนตัวลงใต้ผ้าห่มหนา ๆ ห่อตัวเองจนเหมือนขนมบ๊ะจ่างลูกหนึ่ง
ช่วงแรกยังได้ยินเสียงทีมงานคุยกันเบา ๆ เป็นครั้งคราว แต่ไม่นานเสียงพูดคุยก็ค่อย ๆ เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกรนดังบ้างเบาบ้างสลับกันไป
รถไฟแล่นไปอย่างราบรื่น แต่ก็ยังโยกเบา ๆ อยู่ตลอด เหมือนเปลของคุณยายตอนเด็ก ๆ ทั้งอบอุ่นและทำให้รู้สึกปลอดภัย จนคนหลับไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางการโยกไหว
แทบทุกคนในตู้โดยสารหลับสนิทกันหมดแล้ว มีเพียงอวี้เย่ที่ยังไม่ง่วงเลยสักนิด
เขาเป็นคนที่นอนไม่ค่อยหลับ มีแค่ตอนเหนื่อยมาก ๆ เท่านั้นถึงจะหลับได้เร็วระหว่างเดินทางไกล
อวี้เย่พลิกตัวไปมาบนที่นอนแคบ ๆ แข็ง ๆ แถมยังสั้นเกินไป เขาหลับตาบังคับตัวเองให้หลับอยู่นานมาก พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เพิ่งผ่านไปแค่ชั่วโมงเดียว
ในที่สุดเขาก็นอนจนเบื่อ เลยสวมเสื้อขนเป็ดแล้วเดินไปตรงทางเชื่อมระหว่างตู้โดยสาร