จี้หวยไม่อยากเชื่อเลยว่าฝีมือการแสดงของตัวเองจะไร้พลังดึงดูดใจได้ถึงขนาดนี้
เขาจึงก้มหน้าลง ค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าใกล้เมิ่งฉีทีละนิด
ความจริงระยะห่างระหว่างทั้งคู่ยังไม่นับว่าใกล้กันมาก แต่เพราะมุมกล้อง ใบหน้าทั้งสองจึงดูราวกับกำลังจะซ้อนทับกัน
ภาพนี้ทำเอาผู้ชมใจหายวาบ
【อ๊ากกก หยุดนะ ใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว】
【ช่วยด้วย ฉันจะได้เห็นฉากระดับนี้ในรายการจับคู่จริง ๆ เหรอ】
ปฏิกิริยาของแขกรับเชิญที่อยู่ในงานยิ่งรุนแรงกว่าผู้ชมเสียอีก
ถงหยางคว้ากระโปรงของเหอชื่อหวี่ไว้แน่น พร้อมกรีดร้องอย่างเงียบงัน
เหอชื่อหวี่กางนิ้วทั้งห้าปิดตาเธอไว้ “ไม่เหมาะกับเด็ก ไม่เหมาะกับเด็ก”
แขกรับเชิญแต่ละคนเพลิดเพลินกับการกินแตงโมกันสุด ๆ มีเพียงอวี้เย่ที่ทำหน้าเคร่งขรึม สีหน้ายิ่งดูยิ่งมืดครึ้ม แขนที่กอดอกอยู่ก็เปลี่ยนจากท่าทางผ่อนคลายเป็นกำแน่น
“เอาล่ะ หมดเวลา”
ผู้อำนวยการเฉินตะโกนคัต ในที่สุดร่างที่ตั้งตรงเกร็งของอวี้เย่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แฟนคลับปู้ฉีเอ๋อร์อวี้อ่านใจเขาออกกันหมดแล้ว
【ฮ่า ๆ เมื่อก่อนไม่เคยรู้เลยว่าพี่เย่เป็นคนที่อ่านใจง่ายขนาดนี้】
【รู้สึกว่าถ้าผู้กำกับตะโกนหยุดช้าไปอีกวินาทีเดียว พี่เย่คงพุ่งเข้าไปดึงจี้หวยออกมาแล้ว】
พอหมดเวลา เมิ่งฉีก็ถอยหลังทันทีหนึ่งก้าว ก่อนหันไปดูค่าการเต้นของหัวใจเมื่อครู่
เมื่อครู่ตอนจี้หวยโน้มเข้ามา หัวใจของเมิ่งฉีไม่ได้ไร้ปฏิกิริยาเสียทีเดียว แต่ก็เพิ่งแตะระดับ 95 เท่านั้น
ส่วนจี้หวยกลับทำตัวเองตื่นเต้นเสียอย่างนั้น ค่าสูงสุดพุ่งไปถึง 120 ในพริบตา