จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ต้องรออย่างเดียวสิ
พอมาถึงสถานที่ถ่ายทำแห่งแรก เมิ่งฉีก็ไปแต่งหน้าก่อน จากนั้นคุยรายละเอียดการถ่ายทำกับผู้อำนวยการเฉิน
เริ่มถ่ายช็อตเดี่ยวของเธอก่อน พอถ่ายเสร็จ อวี้เย่ถึงลงจากรถไฟความเร็วสูง
“สมบูรณ์แบบ! ช็อตพวกนี้สวยมาก”
ผู้อำนวยการเฉินมองเมิ่งฉีในจอมอนิเตอร์ พยักหน้าหงึก ๆ โดยไม่รู้ตัว
นักแสดงที่ดี ต่อให้ไม่มีบทพูดสักประโยค ก็ถ่ายทอดอารมณ์ให้ผู้ชมได้เป็นอย่างดี
ที่สำคัญคือเธอไม่เลือกมุมกล้องด้วย ถ่ายมุมไหนก็สวยจนเหลือเชื่อ
เมิ่งฉีพยักหน้าอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะผู้กำกับ”
เพราะฝนตก วันนี้กองถ่ายจึงหนาวเป็นพิเศษ
เมิ่งฉีนั่งรออวี้เย่อยู่ในห้องแต่งหน้า ยิ่งรอก็ยิ่งรู้สึกหนาว
เธอให้ถังชานชานสั่งเครื่องดื่มอุ่น ๆ มาให้ทุกคน แต่เครื่องดื่มที่เธอสั่งยังมาไม่ถึง ของที่อวี้เย่สั่งกลับมาถึงก่อนเสียอีก
“อาจารย์อวี้สั่งเครื่องดื่มอุ่น ๆ มาให้ทุกคนค่ะ เชิญมารับได้เลยนะคะ”
ผู้ประสานงานกองถ่ายวางเครื่องดื่มอุ่น ๆ หลายลังที่พนักงานส่งของนำมาส่งลงบนโต๊ะ แล้วเรียกทีมงานให้มารับที่ด้านหน้า
พนักงานส่งของคนแรกเพิ่งไปได้ไม่นาน ก็มีอีกคนมาถึง
ผู้ประสานงานกองถ่ายจึงลากโต๊ะอีกตัวมาตั้งไว้ข้าง ๆ
“อาจารย์เมิ่งฉีก็ซื้อเครื่องดื่มมาให้ทุกคนเหมือนกันค่ะ คนละสองแก้วนะคะ”
ทีมงานเดินไปดูที่โต๊ะแล้วก็อดร้องว้าวไม่ได้ ทั้งสองคนสั่งเครื่องดื่มเหมือนกันเป๊ะเลย
ว้าว ตอนนี้ไม่จิ้นคงดูเสียมารยาทแล้วละ