เซียวหยางได้บทเรียนแล้ว!
เพราะหลี่เสวี่ยกลัวขึ้นมาจริง ๆ ไม่กล้าพล่ามส่งเดชอีกแล้ว เอามือปิดหน้าแล้วหลบไปอยู่ข้างหลังสวีเฟย
“คุณผู้หญิงสวยคนนี้ มือหนักไปหน่อยหรือเปล่า?”
หลี่เสวี่ยเป็นผู้หญิงของสวีเฟย ตอนนี้ถูกคนตบหน้าไปสองฉาดต่อหน้าต่อตาเขา ทั้งยังเป็นในเขตอิทธิพลของเขาเอง สวีเฟยรู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ
กู้อีเมิ่งเหลือบมองสวีเฟยแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย ไม่ได้สนใจเขา
ใบหน้าสวีเฟยกระตุกเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
เขาเดาฐานะของกู้อีเมิ่งไม่ออก จึงไม่กล้าเล่นงานกู้อีเมิ่ง แต่เบื้องหลังของเซียวหยาง เขาก็รู้แจ้งจากหลี่เสวี่ยแล้วว่าเป็นแค่ไอ้หนุ่มบ้านนอกยากจน ไม่มีเงินไม่มีเส้นสายอะไร
ดังนั้นวันนี้จะเอาหน้ากลับคืนมา ก็ต้องจัดการที่เซียวหยาง
ยิ่งไปกว่านั้น ที่เขามาวันนี้ ก็เพื่อจะซ้ำเติมคนที่ตกต่ำ ดูเซียวหยางเป็นตัวตลก
“ไอ้หนุ่ม ได้ยินว่านายถูกโรงพยาบาลชุมชนเฉียวเป่ยไล่ออกแล้ว? แล้วการฝึกงานของนายทำยังไง?”
“เกี่ยวกับมึงอะไร!”
เซียวหยางเหลือบมองสวีเฟย
สวีเฟยหรี่ตาลง เยาะเย้ยว่า “เห็นแก่ที่นายยอมยกแฟนให้ฉันนะ วันนี้แค่นายคุกเข่าต่อหน้าฉัน ให้ฉันโขกหัวสามที แล้วก็เห่าเหมือนหมาสามที ฉันจะเมตตาจัดการให้นายไปฝึกงานที่โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแพทย์ศาสตร์…”
ตอนที่สวีเฟยพูด เขายังเหลือบมองกู้อีเมิ่ง เห็นกู้อีเมิ่งเหมือนไม่ได้ยินอะไร เล่นเล็บมือของตัวเองไปด้วยเรื่อย ๆ ใจก็ผ่อนคลายลงหน่อย
“สองคนนี้คงแค่รู้จักกันธรรมดา เมื่อกี้ที่หลี่เสวี่ยโดนตบสองฉาด ก็แค่เพราะพูดผิด ไปพาดพิงถึงเธอ”
สวีเฟยวิเคราะห์ในใจ
“พูดจบยัง?”
เซียวหยางก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง จ้องสวีเฟยด้วยแววตาไม่เป็นมิตร
เมื่อก่อนเขายังคิดจะหาเป้าหมายมาลองดู หลังจากชำระไขกระดูกแล้ว ฝีมือของตัวเองเปลี่ยนไปยังไงบ้าง
“มึงจะทำอะไร? อิทธิพลของฉัน มึงก็น่าจะเห็นแล้ว ถ้ามึงกล้าลงมือ ลองดูไหม ฉันจะให้มึงนอนคุกไปตลอดชีวิต…”
โครม!
เซียวหยางต่อยหมัดหนึ่งใส่คางของสวีเฟย
ฟันซี่หนึ่งที่ติดเลือดพุ่งกระเด็นออกจากปากของสวีเฟยทันที
เร็ว! เร็วเกินไปแล้ว!
สวีเฟยมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าเซียวหยางออกหมัดยังไง
“ให้คุกเข่าให้ใช่ไหม!”
เพี๊ยะ!
เซียวหยางสะบัดฝ่ามือตบหนึ่งที ตบจนสวีเฟยหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบครึ่ง ทรุดลงนั่งกับพื้น หัวสมองอื้ออึงไปหมด
“ให้ฉันเห่าเหมือนหมาใช่ไหม!”
เซียวหยางยื่นมือไปบีบคอสวีเฟย ยกเขาขึ้นมาจากพื้น
“ยังจะให้ฉันนอนคุกอีก…”
ไอสังหารสายหนึ่งปะทุออกมาจากตัวเซียวหยาง ทำให้กู้อีเมิ่งที่กำลังดูเรื่องสนุกอยู่ สายตาพลันหดลงทันที
“กลิ่นอายนี่มัน…”
สายตาของกู้อีเมิ่งที่มองเซียวหยางเปลี่ยนไปแล้วเปลี่ยนอีก
หลี่เสวี่ยเองก็ตกใจเมื่อเซียวหยางระเบิดออกมากะทันหัน
สวีเฟยขาเตะพะงาบ ๆ ใบหน้าเปลี่ยนจากแดงกลายเป็นเขียวคล้ำ ลูกตาปูดโปน วินาทีนี้ เขาได้สัมผัสกับความกลัวแห่งความตาย
โดยเฉพาะดวงตาของเซียวหยาง เยือกเย็น ไร้ซึ่งความรู้สึกแม้แต่น้อย
“เซียวหยาง แกบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยหัวหน้าสวีเดี๋ยวนี้นะ!”
หลี่เสวี่ยกรีดร้องลั่น พุ่งเข้าไปต่อยเตะเซียวหยางรัว ๆ อยากช่วยสวีเฟย
เซียวหยางเหวี่ยงสวีเฟยไปตรง ๆ ด้านหนึ่ง เกิดเสียงดังโครมใหญ่
จากนั้นก็ยื่นมือไปกำข้อมือของหลี่เสวี่ย ผลักไปตามแรงหนึ่งที หลี่เสวี่ยถอยกรูดสองก้าว กระแทกก้นจ้ำเบ้านั่งกับพื้น
“พวกมึงไอ้คู่ชาติชั่ว ดีที่สุดอย่ามาหาเรื่องฉันอีก ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ไม่กลัวตายก็ลองดู!”
เซียวหยางตวาดเสียงเย็น ในใจอดดีใจไม่ได้ เขาพบว่าฝีมือและพละกำลังของตน เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าไม่หยุด
นั่นหมายความว่า การสืบทอดในสมองเป็นของจริงทั้งหมดงั้นเหรอ?
ดวงตาของเซียวหยางสว่างวาบขึ้นเรื่อย ๆ
หลี่เสวี่ยเพิ่งสังเกตว่า จู่ ๆ เธอก็ไม่รู้จักเซียวหยางเสียแล้ว นี่ใช่เซียวหยางคนเดิมที่ตามใจเธอทุกอย่าง ซื่อ ๆ ทึ่ม ๆ จริงหรือเปล่า?
สวีเฟยหมอบอยู่บนพื้น หายใจหอบแรง ไออย่างรุนแรงอยู่หลายที
เมื่อกี้เขาเกือบคิดว่าตัวเองต้องตายแล้ว!
เดิมทีจะมาดูถูกเซียวหยางอีกสักหน่อย ผลกลับถูกหยามกลับคืน
สวีเฟยเอามือกุมแก้มที่บวมเป่งครึ่งหนึ่งไว้ ในแววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
“มึงตายแน่…”
สวีเฟยคำรามต่ำในใจ
“ไสหัวไป!”
เซียวหยางแผดเสียงดังลั่น จนหลี่เสวี่ยตกใจลนลานลุกขึ้นประคองสวีเฟยหนีไปอย่างทุลักทุเล
……
ในห้องผู้ป่วย กู้อีเมิ่งมองเซียวหยางตาลุกวาว “ปล่อยเสือกลับถ้ำอย่างนี้ ไม่กลัวถูกแก้แค้นเหรอ?”
“ตีก็ตีแล้ว เตือนก็เตือนแล้ว จะให้ทำยังไง? จะให้ฆ่ามันจริง ๆ เลยรึไง!”
เซียวหยางถูกกู้อีเมิ่งมองจนขนลุกซู่ จึงตอบส่ง ๆ ไป
“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะ…”
กู้อีเมิ่งทำท่าปาดคอ
“เชอะ! ตอนนี้มันสังคมกฎหมาย ฆ่าคนผิดกฎหมายนะ”
เซียวหยางนึกว่ากู้อีเมิ่งพูดเล่นกับเขา ไม่รู้เลยสักนิดว่าถ้าเปลี่ยนเป็นกู้อีเมิ่งมีทางจะทำอย่างนั้นจริง ๆ
กู้อีเมิ่งยิ้ม “เธอนี่น่ารักจริง!”
มุมปากเซียวหยางกระตุกเล็กน้อย
“ตอนนี้เธอถูกที่ฝึกงานไล่ออกแล้ว อยากมาร่วมงานกับฉันไหม?”
“ร่วมงานกับพี่?”
เซียวหยางตะลึง
“น้องเล็กเอ๋ย ประโยคนี้พี่พูดได้ แต่เธอพูดไม่ได้นะ ไม่งั้นคนอื่นจะเขินอายเอาได้!”
เซียวหยางแน่ใจแล้วว่า กู้อีเมิ่งต้องเรียนจบจากสถาบันการละครแน่นอน
“ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมเรียนแพทย์มา ยังเรียนไม่จบด้วย ต้องหาที่ฝึกงานที่ตรงกับสาขาวิชา”
เซียวหยางอธิบาย
“ฉันรู้สิ เธอว่ามันบังเอิญไหม ฉันเพิ่งจะลงทุนในบริษัทยาที่เมืองหลูโจวน่ะ สนใจจะไปฝึกงานที่บริษัทฉันไหม?”
เซียวหยางเห็นท่าทีของกู้อีเมิ่งไม่เหมือนล้อเล่น จึงถามว่า “ทำไมคุณถึงช่วยผม?”
“ก็เห็นเธอหน้าตาดี ฉันค่อนข้างหื่นในตัวเธอ… รอให้เธอมาอยู่ในบริษัทฉันแล้ว ฉันจะได้ใช้อำนาจแอบแซวเธอไง!”
เซียวหยางฟังแล้วก็เขียนหน้าหมอง “เราคุยกันตรง ๆ ได้ไหม?”
กู้อีเมิ่งหัวเราะคิก “เธอลองคิดดูนะ คิดดีแล้วก็โทรหาฉัน นามบัตรของฉัน เธอไม่ได้ทิ้งไปใช่ไหม?”
เซียวหยางฟังแล้วสีหน้าดูอึดอัดไปเล็กน้อย
“เธอทิ้งนามบัตรฉันไปแล้วรึ? เธอรู้ไหมว่ามีคนตั้งเท่าไหร่ที่อยากได้ข้อมูลติดต่อของฉัน?”
กู้อีเมิ่งเห็นสีหน้าของเซียวหยาง ก็เดาออกว่าเซียวหยางทิ้งนามบัตรของเธอไปแล้ว จึงโกรธจนแทบขาดใจ
“ผมไม่ได้ทิ้ง ตอนเมื่อวานผมหมดสติไป เสื้อผ้าผมไม่รู้ว่าใครเปลี่ยนให้ นามบัตรก็อยู่ในนั้น แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วน่ะ”
“อ้อ ยังงี้นี่เอง? ที่จริงเสื้อผ้าของเธอ ฉันช่วยเปลี่ยนให้เองแหละ ฉันยังเห็น…”
ตอนที่กู้อีเมิ่งพูด สายตาเหลือบไปทางกางเกงของเซียวหยางแวบหนึ่ง
“หยุดก่อน…”
เซียวหยางรีบขัดขึ้น “ผม… ผมคิดดีแล้ว ผมจะไปฝึกงานที่บริษัทของคุณ แต่ผมเรียนแพทย์แผนจีนคลินิกน่ะ ไม่รู้ว่าไปแล้วจะทำอะไรได้?”
“เป็นหมอแผนจีนน้อย ๆ นี่เอง! ถ้างั้น…เธอก็มาเป็นหมอส่วนตัวของฉันแล้วกัน!”
“หา?”
เซียวหยางเต็มไปด้วยสีหน้าตกตะลึง
……
ในห้องทำแผล หลี่เสวี่ยกำลังทายาให้สวีเฟยบนใบหน้า
“ไอ้ตัวจ้อยนี้ ฉันจะต้องเล่นมันให้ตาย!”
หลี่เสวี่ยถามโดยไม่ทันคิด “จะแจ้งความจับมันไหม?”
“แจ้งความ? งั้นมันถูกเกินไป ฉันจะหักแขนขามัน ให้มันทั้งชีวิตได้แต่เหมือนหมา ดิ้นรนขอความเมตตา!”
หลี่เสวี่ยใจสั่นวาบ!
“มึงรู้ไหมว่าไอ้หนุ่มนั่นอยู่ที่ไหน?”
สวีเฟยถาม
“รู้ เขาเช่าห้องเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ โรงพยาบาลชุมชนเฉียวเป่ย”
สวีเฟยพอได้ที่อยู่ของเซียวหยาง ก็หยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์หนึ่ง
“นายท่านหมา ฉันอยากขอให้คุณช่วยเก็บคนเสียคนหนึ่ง…”