“ฟู่! กัดฉันทำไมเนี่ย?”
เซียวหยางมองผู้หญิงตรงหน้าที่ทั้งเย้ายวนและยั่วยวนใจ หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังตีกลอง
เขากัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ปรากฏว่าริมฝีปากถูกกัดจนแตก รสเลือดที่คาวผสมกับรสหวานเล็กน้อย และยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์เจืออยู่ ราวกับยาพิษร้ายแรง
“นายอยากนอนกับฉันไหม?”
กู้อีเมิ่งทิ้งตัวลงบนโซฟา แขนทั้งสองเกี่ยวรอบคอเซียวหยาง สายตาจ้องมองเซียวหยางที่ดูกระสับกระส่ายอย่างตรงไปตรงมา
เซียวหยางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ผู้หญิงที่ดูยั่วยวนคนนี้ แววตากลับเยือกเย็นราวกับน้ำในบ่อน้ำช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ไร้ซึ่งความอบอุ่นใด ๆ น้ำเสียงก็ไร้ความรู้สึก
“คุณเมาแล้ว ปล่อยผมเถอะ ผมต้องกลับไปเข้าเวรกลางคืนที่โรงพยาบาลนะ!”
เสียงของเซียวหยางสั่นเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อกู้อีเมิ่งหายใจ ทรวงอกที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดกี่เพ้าสีแดงเลือดหมูก็ขึ้นลงตามจังหวะ กระตุ้นประสาทของเซียวหยางไม่หยุด
เมื่อได้ยินดังนั้น กู้อีเมิ่งกลับไม่ยอมปล่อยเซียวหยาง แถมยังรัดแขนแน่นขึ้นอีก
ร่างของเซียวหยางที่พยายามพยุงตัวเองไว้ แผ่วหล่นลงบนร่างบอบบางเบื้องล่างในพริบตา
“ฉันให้เงินนาย หนึ่งหมื่นพอไหม?”
ลมหายใจอุ่น ๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ ทำให้เซียวหยางทรมานอย่างยิ่ง
“ปล่อย... ผมเถอะ!”
เซียวหยางรู้สึกว่าตัวเองถูกดูถูก ออกแรงสะบัดหลุดจากการพันธนาการของกู้อีเมิ่ง หน้าขึ้นสีแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมอย่างแรง
“ช่วยให้เกียรติตัวเองด้วย ผมไม่ใช่ผู้ชายแบบนั้น อีกอย่างผมมีแฟนแล้ว เรารักกันดี ผมจะไม่ทรยศเธอ คุณเมาแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ!”
เซียวหยางพูดจบก็หันหลังจะเดินจากไป
แต่แขนกลับถูกกู้อีเมิ่งคว้าไว้อีก
“น้อยไป? ห้าหมื่นพอไหม!”
คนเราตอนที่รู้สึกหมดคำพูดก็มักจะหลุดขำ: “คุณเป็นบ้าหรือเปล่า?”
“ฉันเป็นบ้าจริง ๆ นั่นแหละ นายเป็นหมอไม่ใช่เหรอ?”
มุมปากของเซียวหยางกระตุก “ผมเป็นแค่แพทย์ฝึกหัด รักษาโรคไม่เป็น!”
พูดจบ เซียวหยางก็สะบัดแขน หลุดจากการเกาะกุมของกู้อีเมิ่งอีกครั้ง
ถึงแม้ว่ากู้อีเมิ่งจะสวยมาก แต่เซียวหยางก็ไม่อยากมีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้หญิงขี้เหงาขี้เมาแบบนี้ รีบหนีไปน่าจะฉลาดกว่า
“หยุด!”
กู้อีเมิ่งตวาดเสียงเย็น เดินเซจากโซฟาไปหาเซียวหยาง
“คุณจะทำอะไร?”
เซียวหยางมองกู้อีเมิ่งด้วยความหวาดระแวง ในใจแอบด่า: ซวยชิบหาย!
เขาเป็นแพทย์ฝึกหัดของโรงพยาบาลชุมชนเฉียวเป่ย คืนนี้กำลังตามอาจารย์ฝึกหัดเข้าเวรกลางคืนที่โรงพยาบาล ผลก็คือผู้หญิงขี้เมาคนนี้กระโดดลงจากเบาะนั่งหน้าเบาะคู่ของปอร์เช่แล้วบุกเข้ามาในโรงพยาบาล บอกว่ามีคนสะกดรอยตามเธอ
อาจารย์ฝึกหัดของเซียวหยางเห็นการแต่งตัวของกู้อีเมิ่ง ดูไม่เหมือนผู้หญิงธรรมดา กลัวจะมีเรื่อง แต่ก็กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นอะไรจริง ๆ แล้วเขาจะเดือดร้อนตามไปด้วย เลยให้เซียวหยางเด็กฝึกหัดไปส่งเธอกลับบ้าน
ผลก็คือเกิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้น
“ตอนนี้นายยังไปไม่ได้!”
กู้อีเมิ่งเดินเซมาถึงข้างตัวเซียวหยาง
แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ทำให้เซียวหยางตกใจจนใจแทบวาย!
กลัวจริง ๆ ว่าจะมีอะไรทะลักออกมาจากเสื้อผ้า
“ผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่เมียน้อยใคร แล้วคืนนี้ถูกจับได้กลางคันหรอกนะ?”
ไม่แปลกที่เซียวหยางจะคิดแบบนี้ เพราะก่อนหน้านี้ที่โรงพยาบาล เซียวหยางเตรียมจะช่วยเธอแจ้งตำรวจ แต่กลับถูกผู้หญิงคนนี้ห้ามไว้
ดูแล้วคงทำอะไรผิดมาแน่ ๆ ไม่งั้นคนปกติทั่วไปถ้าถูกสะกดรอยตาม ต้องรีบแจ้งตำรวจให้จัดการเป็นอย่างแรก
ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ฝึกหัดขี้ขลาดนั่นกลัวมีเรื่อง แต่ก็อยากทำดีอีก บังคับให้เซียวหยางไปส่ง เซียวหยางก็ไม่อยากลงไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้เลย
“ผมส่งคุณถึงบ้านโดยปลอดภัยแล้วนะ ไม่เห็นมีใครตามคุณเลย ถ้าคุณไม่วางใจ ผมว่าให้คุณแจ้งตำรวจดีกว่านะ!”
เซียวหยางมองกู้อีเมิ่งที่เดินเข้าใกล้ และถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว
กู้อีเมิ่งเห็นท่าทางของเซียวหยาง ก็หัวเราะเบา ๆ: “เพิ่งเรียนจบเหรอ?”
“ยังฝึกงานอยู่เลย!”
เซียวหยางตอบตามตรง
“ว่าล่ะ!”
กู้อีเมิ่งยืนอยู่ตรงนั้นไม่ค่อยมั่นคง จึงพิงกับฉากกั้นโปร่งตรงทางเข้า
ใต้ชุดกี่เพ้าที่ผ่าข้างสูงเผยให้เห็นเรียวขาทั้งสองข้างที่ยาวและขาวเนียน
“ว่าอะไรนะ?” เซียวหยางถามโดยไม่รู้ตัว
ทว่า เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นมาอย่างไม่เป็นเวลา
“ไปหยิบโทรศัพท์มาให้ฉัน!”
กู้อีเมิ่งกวักนิ้วเรียกเซียวหยาง
เซียวหยางเดินไปที่โต๊ะกาแฟอย่างกับถูกมนต์สะกด หยิบโทรศัพท์มายื่นให้กู้อีเมิ่ง
“จัดการเสร็จแล้ว?”
กู้อีเมิ่งรับสายแล้วถามเสียงเย็น
“ขอโทษเจ้านาย หนีไปได้หนึ่งคน!”
เซียวหยางไม่รู้ว่าในโทรศัพท์พูดอะไรบ้าง รู้แต่ว่าอุณหภูมิในห้องเหมือนลดต่ำลงไปหลายองศา
“ฉันรู้แล้ว! นายกลับมาเถอะ!”
วางสายแล้ว กู้อีเมิ่งมองเซียวหยางอย่างเฉยเมย: “ตอนนี้นายไปได้แล้ว!”
เซียวหยางได้ยินก็เหมือนนักโทษได้รับการปล่อยตัว: “งั้นผมไปนะ คราวหน้าคุณดื่มเหล้าให้น้อยลงหน่อยนะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ”
กู้อีเมิ่งได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักเล็กน้อย: “เดี๋ยว…”
“มีอะไรอีก?”
เซียวหยางยืนอยู่ที่ประตู มองกู้อีเมิ่งด้วยความรำคาญเล็กน้อย
“นี่นามบัตรของฉัน ถ้าเจอปัญหาอะไรก็โทรหาฉันนะ!”
เซียวหยางรับนามบัตรมา โดยไม่ได้มองด้วยซ้ำก็ยัดใส่กระเป๋า: “ขอบคุณ!”
พูดจบ เซียวหยางก็เปิดประตูเดินออกไป
กู้อีเมิ่งก็หัวเราะออกมาทันใด: “ผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่น่าสนใจดี!”
……
เซียวหยางกลับมาถึงโรงพยาบาลชุมชน ก็พบว่าอาจารย์ฝึกหัดของเขาแอบหนีไปนอนหลับที่ไหนสักแห่งอีกแล้ว ในใจก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ดูเวลาแล้วก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว เซียวหยางนั่งในห้องเวร หมุนปากกาลูกลื่นบนโต๊ะไปมาอย่างเบื่อหน่าย ในหัวก็อดนึกถึงใบหน้าของกู้อีเมิ่งขึ้นมาไม่ได้อีกครั้ง
“ผู้หญิงสวยขนาดนี้ ทำไมถึงไปเป็นเมียน้อยคนอื่นนะ? ซูเสี่ยวเสวี่ยดีกว่าตั้งเยอะ!”
เซียวหยางขยี้หน้า ขับไล่ภาพเพ้อฝันในหัวออกไป
คิดถึงแฟนสาวของเขา หลี่เสวี่ย แล้ว เซียวหยางก็ยิ้มอย่างมีความสุข
เจ็ดโมงครึ่งเช้า เซียวหยางตอกบัตรเลิกงาน ถึงแม้จะเข้าเวรกลางคืน แต่พอคิดว่าจะได้เจอแฟนสาวที่เฝ้าคิดถึงในไม่ช้า เซียวหยางก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันใด
ไม่เตรียมกลับบ้านไปนอนแล้ว นั่งรถเมล์ตรงไปโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแพทย์หลูโจว
ลงรถแล้ว เซียวหยางซื้อของเช้าสองชุด หิ้วไปที่หอพักพนักงานของโรงพยาบาล
วันนี้หลี่เสวี่ยหยุด
“ก็ยังดีที่โรงพยาบาลใหญ่ ๆ สวัสดิการดี แม้แต่เด็กฝึกงานก็มีหอพัก ตอนนั้นให้เสี่ยวเสวี่ยเอาชื่อเสียงตัวเองมาแทนแล้วอยู่ที่นี่ นับว่าฉลาดจริง ๆ เลย!”
เซียวหยางมาถึงหอพัก ก็อดทอดถอนใจในใจไม่ได้
หลี่เสวี่ยเนื่องจากผลการเรียนทั่วไป เดิมทีแล้วควรถูกจัดไปฝึกงานที่โรงพยาบาลชุมชนเฉียวเป่ย
แต่หลี่เสวี่ยอยากไปฝึกงานที่โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยแพทย์ เพราะหนึ่งคือที่นั่นสวัสดิการดี สองคือที่นั่นสามารถเรียนรู้ความรู้ด้านปฏิบัติที่ทันสมัยและก้าวหน้ากว่า ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาอาชีพในอนาคตมากกว่า
ตอนนั้นเซียวหยางได้คะแนนทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังเป็นแกนนำในคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนของคณะ สนิทกับอาจารย์ดี เลยไปหาอาจารย์ที่ดูแลเรื่องนี้ ขอร้องให้เธอช่วยสับเปลี่ยนสถานที่ฝึกงานให้เขากับหลี่เสวี่ย
เพื่อเปลี่ยนสถานที่ฝึกงาน เซียวหยางรบเร้าอาจารย์อยู่เกินหนึ่งสัปดาห์ สุดท้ายอาจารย์จนใจจึงยอมตกลงตามคำขอของเซียวหยาง
“ไม่รู้ว่าเสี่ยวเสวี่ยตื่นหรือยังนะ...”
มาถึงหน้าประตูหอพักของหลี่เสวี่ย เซียวหยางมองประตูที่ปิดสนิทกำลังจะเคาะ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงครางอืออือออกมาจากข้างใน...
สีหน้าของเซียวหยางเปลี่ยนไปในทันใด
“ร้อง... ร้องให้ดัง ๆ ให้พ่อได้ยิน...”
เสียงผู้ชายอีกคนที่ชัดเจนดังออกมา
เซียวหยางเหมือนถูกฟ้าฟาดลงกลางศีรษะในพริบตา!
ปึง!
สมองเซียวหยางร้อนวูบ เตะประตูหอพักเปิดออกทันที เมื่อเห็นภาพที่บาดตาอยู่ข้างใน เซียวหยางตาขาวขึ้นในทันใด
ความโกรธรุนแรงพุ่งตรงขึ้นสู่สมอง!
แฟนสาวที่เขาเฝ้าคิดถึง กลับถูกผู้ชายแปลกหน้าทำเป็นจักรยาน!
แล้วยังยืนโยกอยู่อีก!