เจี่ยงสือโจว: (*ﾟﾛﾟ)！！！
เสียงร้องไห้คร่ำครวญหยุดลงกะทันหัน
เขานิ่งงันราวกับห่านโง่ ก่อนจะมองเฉ็ดเฉ็ดอย่างเหม่อลอย “องค์หญิงน้อย ข้า...โรคคันเท้าของข้ารักษาหายได้จริงหรือ?”
เฉ็ดเฉิดเชิดคางขึ้น “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“แต่...” เจี่ยงสือโจวอึกอัก
เขาตกอยู่ในสภาพทั้งขาดความมั่นใจและอ่อนไหว จึงกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า หลังลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าตัดสินใจ
เขาตัดสินใจเปิดเผยเรื่องส่วนตัวด้วยตนเอง
เขาพอจะมองออกแล้ว
องค์หญิงน้อยมีความสามารถจริง ทั้งยังหยั่งรู้ดุจเทพพยากรณ์
บางทีนางอาจรักษาโรคคันเท้าของเขาให้หายได้จริง ๆ
เจี่ยงสือโจวถอนหายใจยาว ก่อนค่อย ๆ เล่าออกมา
“องค์หญิงน้อย กล่าวตามตรง เมื่อก่อนข้าไม่ได้เป็นโรคคันเท้า จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน จู่ ๆ ก็เป็นขึ้นมา ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าก็เป็นโรคคันเท้าพร้อมกันด้วย”
“เรื่องนี้ช่างน่าตกใจยิ่งนัก”
“ที่แปลกยิ่งกว่าคือ โรคคันเท้าตามปกติทำให้คันแค่เท้า แต่โรคคันเท้าของคนทั้งครอบครัวกลับทำให้คันไปทั่วร่าง เว้นแต่ใบหน้า”
“พอคันขึ้นมาก็อดเกาไม่ได้ พอเกาแล้วผิวหนังก็ลอก จากนั้นก็เป็นขุย พอขุยหลุดออกก็กลับมาคันอีก”
“วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ทรมานผู้คนเหลือเกิน”
“หลายปีมานี้พวกเราไปหาหมอมามากมาย ทั้งกินยาและทายา อาการดีขึ้นได้ไม่กี่วันก็กลับมาเป็นอีก หมอทั้งหลายรักษาไม่ได้ ต่างบอกว่าคนที่มีอาการเช่นครอบครัวเรานั้นพบได้น้อยยิ่ง”
เจี่ยงสือโจวแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว
เขาอายุยี่สิบห้าแล้ว เดิมทีมีสตรีที่หมายตากันไว้ ทั้งยังใกล้จะพูดคุยเรื่องแต่งงาน แต่สตรีผู้นั้นไม่รู้ไปทราบมาจากที่ใดว่าคนทั้งครอบครัวของเขาเป็นโรคคันเท้า จึงตกใจหนีไปทันที