เจินนีเหมยถูกส่งกลับตระกูลเจินแล้ว
เรื่องส่งเจ้าสาวอันเหลวไหลใกล้จะสิ้นสุดลง
คนตระกูลโม่รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว พวกเขากล่าวขอบคุณทุกคนที่มาเยือน จากนั้นก็พาบ่าวไพร่ในจวนกลับจวน
เวลาไม่ถึงวัน เรื่องของตระกูลเจินก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ทั้งยังลามไปถึงหมู่บ้านนอกเมืองหลวงแล้ว
เกรงว่าอีกไม่นาน เรื่องเหลวไหลนี้จะเลื่องลือไปทั่วอาณาจักรชางหลาน
เมื่อจักรพรรดิอู่เหวินตี้ในวังหลวงได้ยินเรื่องนี้ ก็พูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ “คนตระกูลโม่ ช่างบ้าบิ่นเสียจริง!”
คืนนั้น
คนตระกูลโม่ทั้งสามคนเดินทางมายังคฤหาสน์จ้าน พร้อมของกำนัลล้ำค่า
“องค์หญิงน้อย เรื่องวันนี้ราบรื่นถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะพวกท่านช่วยเหลือ ของกำนัลเหล่านี้เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย ขอโปรดรับไว้ด้วยเถิด”
“อื้อ รับไว้แล้ว”
เฉ็ดเฉ็ดเหลือบมองหีบใบใหญ่ทั้งสาม เผยฟันน้ำนมพลางยิ้มอย่างเบิกบาน การรับของกำนัลก็เป็นหนึ่งในงานอดิเรกของนางเช่นกัน
เมื่อนางอารมณ์ดี ก็ไม่ถือสาที่จะพูดอีกสักสองสามประโยค
“ดวงชะตาของเจินนีเหมยขัดกับพวกท่าน ยามนี้นางถูกไล่ไปแล้ว พวกท่านเตรียมตัวให้พร้อม รอรับวันคืนอันดีงามของตนได้เลย”
คนตระกูลโม่ทั้งสามต่างซาบซึ้งกับคำกล่าวนี้อย่างลึกซึ้ง
เมื่อไม่มีเจินนีเหมยอยู่ในบ้าน จิตใจก็ปลอดโปร่ง อากาศยังสดชื่นขึ้น แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าบ่าวไพร่ก็เพิ่มพูนขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเจินนีเหมยเป็นตัวกาลกิณีของพวกเขา
เฉ็ดเฉ็ดกล่าวต่อ “อีกเรื่องหนึ่ง พวกท่านส่งคนไปจับตาดูตระกูลเจินไว้ ป้องกันไม่ให้พวกเขาอาศัยชื่อของพวกท่านไปก่อเรื่องข้างนอก”