องค์ชายห้าราวกับถูกเหยียบหาง พลันกระโดดผึงขึ้นมาปกป้องเฉ็ดเฉ็ดทันที
“เสด็จพี่รัชทายาท เฉ็ดเฉ็ดคือดาวนำโชคองค์น้อยที่สวรรค์ประทานแก่พวกเรา วันประสูติของนางมีพรจากฟ้าหลั่งลงมา สรรพสิ่งฟื้นคืนชีวิต ทั้งอาณาจักรชางหลานล้วนได้รับร่มบุญจากนาง”
องค์ชายห้าโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ
ในใต้หล้านี้ เขาไม่ยอมให้ผู้ใดกล่าวร้ายเฉ็ดเฉ็ดเป็นอันขาด
“เสด็จพี่ใหญ่ ท่านลืมไปแล้วหรือ”
“ชางหลานประสบภัยแล้งต่อเนื่องถึงสองปี ทั้งภัยธรรมชาติและภัยจากมนุษย์ พืชผลเสียหายสิ้น ประชาชนจำต้องละทิ้งถิ่นฐาน อดอยากจนมีศพเกลื่อนกลาด สภาพน่าเวทนายิ่ง”
“ครานั้นความขุ่นแค้นของชาวบ้านพุ่งสูง มีคนลอบวางแผนก่อกบฏ กล่าวว่าสาเหตุที่ชางหลานแห้งแล้งนานสองปี เป็นเพราะราชวงศ์ก่อกรรมทำเข็ญมากมายจนสวรรค์ลงทัณฑ์”
“ความน่าเชื่อถือของราชวงศ์เผชิญบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุด”
“เสด็จพ่อทรงส่งท่านไปปลอบขวัญราษฎรโดยเฉพาะ”
“แต่ท่านเล่า? แบกรับภาระสำคัญไม่ไหว เพิ่งออกจากเมืองหลวงก็ล้มป่วย ทำได้เพียงกลับจวนองค์รัชทายาทอย่างหมดสภาพเพื่อพักรักษาตัว”
“ภายหลัง เสด็จพี่สี่นำทัพกวาดล้างกองกำลังกบฏจนสิ้นซาก ข้อกล่าวหาไร้มูลที่พุ่งเป้ามายังราชวงศ์จึงค่อย ๆ เลือนหายไป”
“ไม่นานหลังจากนั้น หลานสาวตัวน้อยก็ถือกำเนิด”
“วันนั้น แสงอรุณฉายทั่วฟ้า วิหคนับร้อยบินล้อมหงส์ หายนะที่ปกคลุมชางหลานมานานพลันมลายสิ้น สรรพสิ่งฟื้นคืนชีวิตและกลับมามีชีวา ต่อหน้าต่อตาประชาชนทั้งหลาย”
“ภัยแล้งก็สิ้นสุดลงนับแต่นั้น”
“ชาวบ้านสำนึกบุญคุณเฉ็ดเฉ็ด ราชวงศ์ลั่วจึงได้รับความเชื่อถือสูงส่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน”