จวนฉู่เซียงอ๋อง
จ้าวจิ่นหวยเพิ่งกลับถึงจวน ก็ระเบิดโทสะใส่เครื่องประดับตกแต่งภายในห้อง
“โครมคราม...”
“กริ๊งกร๊าง...”
“นังสารเลว นังสารเลว ล้วนเป็นนังสารเลวทั้งนั้น”
เสียงขว้างปาสิ่งของ เสียงก่นด่า และเสียงเครื่องประดับแตกกระจายดังสลับกันไม่ขาดสาย สะเทือนจนหูอื้อ
บ่าวไพร่ต่างหวาดกลัวจนตัวสั่น ก้มหน้าหลบอยู่ด้านนอกประตู ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปแม้แต่คนเดียว
ซ่งอวี้หว่านพาธิดารีบรุดมาถึง ก็เห็นข้าวของแตกกระจายเกลื่อนพื้น และจ้าวจิ่นหวยที่ยังคงเดือดดาลไม่หยุด
“จิ่นหวย เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“พี่ชาย มีคนรังแกท่านหรือ?”
สองแม่ลูกเป็นห่วงยิ่งนัก อยากรู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่
“เสด็จแม่!” โทสะของจ้าวจิ่นหวยค่อย ๆ สงบลง เขามีสีหน้ามืดครึ้ม เอ่ยถามทีละคำว่า “เหตุใดพวกเราจึงฆ่าหลัวหลิงชีโดยตรง แล้วชิงค่าชะตาของนางมาไม่ได้?”
ซ่งอวี้หว่านถอนหายใจ “จิ่นหวย เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่พวกเราตัดสินใจได้”
คิดว่านางไม่อยากทำหรือ?
ตอนเพิ่งผูกมัดกับระบบโชคชะตา นางคร้านจะใช้ความคิดทุกวิถีทางเอาอกเอาใจเป้าหมายของภารกิจ จึงถามระบบด้วยคำถามเดียวกัน
ระบบกล่าวว่า หากเพียงฆ่าคนก็ชิงค่าชะตาของอีกฝ่ายมาได้ แล้วมันจะผูกมัดนางไปเพื่อเหตุใด?
ตอนนั้นซ่งอวี้หว่านก็เริ่มคาดเดาได้แล้ว
ระบบโชคชะตาที่ชิงค่าชะตาของผู้อื่น จะเป็นระบบที่ดีได้อย่างไร?
แต่ไม่สำคัญ ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อนางก็พอ
“จิ่นหวย หลัวหลิงชีทำให้เจ้าขุ่นเคืองหรือ?”
ซ่งอวี้หว่านแววตาวูบไหว เอ่ยถามหยั่งเชิง