“มี ให้เข้าไปใกล้แล้วทำลายมันซะ!”
ฉีหยวนพูดอย่างไม่รู้จะว่าอะไรดี “เอ๊ะ เธอก็นึกวิธีได้แล้วนี่ ยังมาตามผมทำไม?”
“พี่ฉีคะ วัตถุอื่นเวลาเข้าสู่มิติว่างจะก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนของมิติอย่างมหาศาล และการจะขวางก้อนหินนี้ไว้ต้องใช้พละกำลังระดับสมบูรณ์แบบเป็นอย่างต่ำ การสั่นสะเทือนของมิติที่เกิดขึ้นในสถานการณ์นั้นจึงจะรุนแรงเกินจินตนาการ!”
“งั้นให้มันพุ่งเข้ามาแบบนั้น?”
“ก็ไม่ได้ ลายปราณดินตี้คุนอู้ทู่อาจจะขวางไม่อยู่ ถ้ามันโดนพื้นดิน ตัวหลักของโลกดั้งเดิมจะได้รับแรงกระแทกอย่างหนัก!”
ฟังแล้วแม้แต่ฉีหยวนยังรู้สึกปวดหัว
เมื่อโลกดั้งเดิมจอดอยู่อย่างเงียบสงบก็ไม่มีเรื่องราวอะไรเลย ผลลัพธ์คือเพิ่งออกเดินทางมาไม่นานก็เจอ “อุกกาบาต” พุ่งเข้าโจมตี
ยิ่งไปกว่านั้น มันคือการโจมตีที่แม้ลายปราณดินตี้คุนอู้ทู่ก็ไม่อาจต้านทานได้
แต่ปัจจัยหลักที่สำคัญที่สุดก็คือ วัตถุภายนอกยากจะเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในมิติว่าง ทำให้ไม่สามารถตั้งแนวสกัดกั้นอย่างหนักหน่วงนอกโลกดั้งเดิมได้
ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ฉีหยวนก็ฝืนคิดวิธีหนึ่งได้
“เลื่อนโลกดั้งเดิมลงล่าง เลิกการป้องกันของลายปราณดินตี้คุนอู้ทู่ แจ้งพละกำลังระดับสมบูรณ์แบบให้มา”
คำสั่งสามข้อต่อเนื่องถูกส่งต่อลงไปด้วยความเร็วสูงสุด
ที่เลือกเลื่อนโลกดั้งเดิมลงล่างเป็นเพราะตอนนี้หินก้อนนั้นพุ่งมาในแนวทแยงลง มุมการโจมตีคือฐานรากของโลกดั้งเดิม
ถ้าเลื่อนลงไปได้มากเท่าที่จะทำได้ ก็จะพอบังคับให้หินอยู่เหนือโลกดั้งเดิมได้ มุมการโจมตีจะกลายเป็นพื้นดินแทน