คนที่ตามอวี่เหิงมาด้วยในภายหลังล้วนเป็นสมาชิกของหน่วยพิทักษ์และหน่วยลับสงคราม เกือบทุกคนต่างรู้จักตนเอง
"อวี่เหิง ตอนนี้เผ่าวิญญาณมีแต่มนุษย์ทั้งหมดหรือ? ทำไมข้าไม่เห็นสัตว์ป่าเลย?"
ด้วยสัญญาณจากฉีหยวน ชาววิญญาณไม่กี่ตนค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น อวี่เหิงจึงเปิดปากอธิบายว่า "พี่ใหญ่ไม่ทราบหรอก สัตว์ป่าที่อ่อนแอเกินไป ความแกร่งของวิญญาณไม่พอ ความคิดและอารมณ์ไม่สามารถหลอมรวมกันได้ จึงยากที่จะก่อตัวเป็นเผ่าวิญญาณที่มีปัญญา"
"มีเพียงสัตว์ป่าระดับสมบูรณ์ขึ้นไปเท่านั้น ที่เมื่อตายแล้วยังมีจิตสำนึกอิสระของตัวเอง สามารถถูกดึงดูดมาได้ และก่อตัวเป็นเผ่าวิญญาณเฉพาะตัว"
พูดจบ อวี่เหิงโบกมือเรียกไปทางด้านหลัง เผ่าวิญญาณที่มีร่างกายใหญ่โตยิ่งกว่าเดิมก้าวออกมาหลายตน และทุกตนล้วนเป็นร่างของสัตว์ป่า
เพียงแค่มองรูปลักษณ์ ฉีหยวนก็มองออกได้ง่าย ๆ ว่า: สัตว์ป่าทั้งหลายนี้ย่อมเป็นสิ่งมีชีวิตขั้นสมบูรณ์อย่างแน่นอน!
พวกมันมีปัญญาไม่แพ้มนุษย์ จึงจะถูกเปลี่ยนเป็นเผ่าวิญญาณได้
"เผ่าวิญญาณมีทั้งมนุษย์และสัตว์ป่า ฝ่ายทั้งสองอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้จริงหรือ?"
ฉีหยวนเอ่ยคำถามขึ้นอีกหนึ่งข้อ
อวี่เหิงยิ้มอย่างอ่อนน้อม แล้วตอบว่า "พี่ใหญ่ ยังถูกจำกัดด้วยความคิดแบบดั้งเดิมอยู่นะ"
"โอ้? หมายความว่ายังไง? เล่าให้ฟังสิ"
"พวกเขาเคยเป็นสัตว์ป่า เคยเป็นมนุษย์ แต่ตอนนี้พวกเขาล้วนเป็นเผ่าวิญญาณ!"
ประโยคเดียวปลุกจิตสำนึกของฉีหยวนให้ตื่นขึ้นทั้งหมด รู้สึกเหมือนตื่นตัวขึ้นจากความเข้าใจผิด