เมื่อเข้าใจสถานการณ์แล้ว ฉีหยวนพบว่าครั้งนี้ความแข็งแกร่งไม่ได้เพิ่มขึ้น และไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ
ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการเติบโตของความแข็งแกร่งกับการปรากฏตัวของสัตว์ร้ายแข็งแกร่งไม่ได้มีความเกี่ยวข้องโดยตรง จะต้องมีปัจจัยอื่นแอบแฝงมาทำหน้าที่แทรกแซงอยู่!
และมันก็น่าจะมีความสัมพันธ์กับการตายของผู้แข็งแกร่งขั้นสมบูรณ์หลายคน
แต่เรื่องแบบนี้ก็พิสูจน์ไม่ได้หรอก จะให้ไปฆ่าผู้แข็งแกร่งขั้นสมบูรณ์อีกสักสองสามคนก็คงไม่ไหว ดังนั้นฉีหยวนจึงทำได้เพียงวางเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉีหยวนอยู่ใน[ถ้ำวิญญาณ]มาครึ่งปี
และในวันนี้เอง ร่างวิญญาณของโจวอวี่เหิงที่ตลอดมาไม่เคยมีสติสัมปชัญญะ ก็ในที่สุดฟื้นคืนความทรงจำและจิตสำนึกเดิม
ร่างวิญญาณที่ลอยล่องอยู่เหลือบมองมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างงุนงง แล้วพึมพำกับตัวเองอย่างหลงทาง "นี่ที่ไหน? ฉันเป็นใคร? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่……"
คำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในความคิด แต่ก็ไม่มีใครช่วยเขาได้ มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่ต้องค่อย ๆ จัดระเบียบความคิดภายในหัว
ฉีหยวนกับเว่ยซีมองดูด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจากข้าง ๆ รอให้โจวอวี่เหิงฟื้นคืนโดยสมบูรณ์
ครั้งนี้ใช้เวลาเพียงครึ่งวัน ความคิดของโจวอวี่เหิงก็ค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น และเริ่มคิดกับกระทำการเหมือนคนธรรมดา
เมื่อหันกลับมาเห็นฉีหยวนกับเว่ยซี แววตาของเขาก็สั่นไหวอย่างชัดเจน และพูดเบา ๆ ว่า "หัวหน้า……กองอสูร……"