"พวกมันจะไม่รู้เองได้ยังไง ว่ายิ่งผ่านเวลามากขึ้นเท่าไหร่ โอกาสชนะก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น"
"ความฉลาดของพวกมันไม่แพ้พวกเราเลย เรื่องที่เราคิดออก พวกมันก็คิดออกเช่นกัน ด้วยประสบการณ์หลายร้อยปีของพวกมัน ความชำนาญย่อมเหนือกว่าพวกเราแน่นอน"
ฉีหยวนพูดอย่างเรียบนิ่ง แต่เนื้อความในถ้อยคำกลับทำให้ทั้งฉินเจิ้นจวินและหยางเจิ้งเหอพูดไม่ออก
"ฉีหยวน งั้น...ที่จริงคือราชาสิงห์แอบสมรู้ร่วมคิดกับเราอยู่งั้นสินะ?"
ฉีหยวนพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ในบรรดาผู้ทรงพลังระดับสมบูรณ์แบบทั้งห้า ราชาสิงห์แม้พลังจะจัดอันดับสอง แต่มันมีภูมิปัญญาสูงสุด ตรงกันข้ามกับราชาหมีที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ค่อยเก่งเรื่องกลอุบายเลย"
"ขอแค่ราชาสิงห์ถ่วงราชาหมีไว้ได้ กำลังหลักสองฝ่ายเลือกนิ่งเฉย ศึกครั้งนี้ก็ระเบิดขึ้นไม่ได้ แนวรบที่ต่อต้านกันอยู่ก็จะคงอยู่ต่อไป"
หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้ว "แม้ราชาหมีจะไม่เก่งเรื่องกลอุบาย แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันโง่ ทำไมถึงยอมโดนราชาสิงห์ชักจูงได้ง่ายขนาดนั้น?"
ฉีหยวนแผ่มือออกทั้งสองข้าง "จะมีวิธีไหนล่ะ? แนวรบตะวันออกเฉียงใต้บาดเจ็บล้มตายหนักขนาดนั้น ไม่ก็เพราะใช้ขนส่งทรัพยากรไง ทรัพยากรที่ใช้ยกระดับสายเลือดและพลัง ฉันเองก็ส่งไปให้เป็นจำนวนมาก!"
"อะไรนะ?!"
"ให้ราชาสิงห์กับราชาช้าง?!"
หยางเจิ้งเหอขมวดคิ้วแน่น "เจ้าไม่กลัวราชาสิงห์หักหลังลวงเจ้าเสียเองเหรอ?!"
ฉีหยวนพยักหน้า "ก็มีความเป็นไปได้อยู่บ้าง จากการเข้าเจรจาหลายครั้ง ตัวนี้มันแสบซับซ้อนยิ่งกว่าราชาช้างอีก จริง ๆ ก็ยุ่งยากพอตัว"