ในวันที่สองที่ตื่นนอน ภายในที่พักพิงมืดสนิทจนน่าขนลุก แทบไม่มีแสงสว่างเลยสักนิด
มีเพียงเปลวถ่านไม้ที่ส่องแสงหรี่ ๆ อยู่ในเตาผิง เปล่งประกายสีส้มหม่นออกมาเป็นระยะ
“ฉันหลับไปนานแค่ไหน... ตอนนี้กี่โมงแล้ว?” ฉีหยวนรู้สึกมึนงง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ชัดเจนว่าหลับเกินเวลา
หยิบคู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอกขึ้นมาดูเวลา ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวันของวันที่สองแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยตัวนอนตื่นสายนับตั้งแต่มาถึงโลกม่านหมอก
รู้สึกหิวขึ้นมา ฉีหยวนจึงลุกขึ้นเตรียมออกจากเตียงนอน ไปที่ครัวหาอะไรกิน
เขายังรับปากว่าจะจัดหาอาหารให้เกาฮันจือหนึ่งสัปดาห์ด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะหิวตายไปแล้วหรือยัง
แต่ทันทีที่มือของเขายื่นออกมาจากผ้าห่ม อากาศเย็นเฉียบก็ทำให้เขาต้องรีบหดกลับมาทันที
“อุณหภูมินี่มันอะไรกัน! ทำไมหนาวขนาดนี้?! หนาวมาก...” ฉีหยวนรีบหดตัวกลับเข้าไป แขนที่โผล่ออกมามีขนลุกเกรียวไปหมด
“อุณหภูมิในห้องนี่คงติดลบ 20 กว่าองศาแล้วมั้ง? ถ้างั้นข้างนอกจะหนาวขนาดไหน?”
ในที่สุดสีหน้ากังวลก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉีหยวน
อุณหภูมิติดลบขั้นรุนแรงเช่นนี้ ประสิทธิภาพในการกันหนาวของเสื้อผ้าทั่วไปนั้นแย่ลงมาก หากไม่ใช่เพราะผ้าห่มของฉีหยวนมีคุณภาพดี กันหนาวได้อยู่หมัด เขาจึงนอนหลับสบายมาได้
ที่นอนหนาสองชั้น ผ้าห่มขนแกะเนื้อหนาสิบสองชั้น ชั้นนอกสุดยังมีผ้าห่มขนหมูป่าหนา ๆ บนตัวก็มีเสื้อไหมพรมกับกางเกงสำลี
นอกจากนี้ เพื่อให้ร่างกายอบอุ่น ฉีหยวนยังนำชุดนอนขนฟู เสื้อหนาว และกางเกงหนาที่เขาใส่เป็นประจำมากองไว้ที่ปลายเตียง เพื่อให้แน่ใจว่าอุณหภูมิจะไม่หนีไปไหน เขาจึงนอนหลับสบายอุ่นสบายใจได้