ปลายทางสุดท้ายของทุกคน คือการมาเยือนที่พำนักของฉินเจิ้นจวิน — [ที่ราบหุบเขาสัตว์]
เรื่องผลงานที่ฉินเจิ้นจวินสะสมไว้ตลอดหลายปี ฉีหยวนก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะเขามองเส้นทางสัตว์เซียนวิญญาณบ่มเพาะนี้ว่ามีศักยภาพสูงมาก
เมื่อทุกคนเดินทางมาถึง ก็เห็นเทือกเขาที่ตะโกนสูงตระหง่านอยู่บนท้องทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ หุบเขาที่ล้อมรอบเป็นวงกลมมีลักษณะใกล้เคียงกับที่พักพิงเดิมของฉินเจิ้นจวิน เพียงแต่มีพื้นที่กว้างขวางกว่า และเทือกเขาก็สูงชันยิ่งกว่า
ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณดังแว่วมา
ฉินเจิ้นจวินพาทุกคนเดินเข้าไปข้างใน แล้วกล่าวแนะนำอย่างสงบ: "ตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ ผมก็กำจัดวิญญาณบ่มเพาะที่ไร้ประโยชน์ออกไปเยอะแล้ว เหลือไว้แค่ตัวที่มีศักยภาพสูงสุดไม่กี่ตัว"
ฉีหยวนตะลึงงัน: "ศักยภาพสูงสุด? วิญญาณบ่มเพาะไม่ใช่เน้นเรื่องการสืบพันธุ์และสืบทอดหรือ แปลว่ามีข้อกำหนดต่อคุณภาพเดิมด้วยงั้นเหรอ"
"มีข้อกำหนด แถมเข้มงวดเสียด้วย ยิ่งสายเลือดของสัตว์ร้ายเก่งกาจ พละกำลังที่สะสมในแต่ละรุ่นหลังผ่านวิญญาณบ่มเพาะก็ยิ่งแข็งแกร่ง รุ่นแรกรุ่นที่สองอาจยังมองไม่ออก แต่พอสะสมต่อกันไป ความต่างของความแข็งแกร่งระหว่างจิตวิญญาณสัตว์จะมหาศาลมาก"
"อ๋อ งั้นนะ"
หลังจากสนทนากันสักพัก ทุกคนจึงได้ทราบว่า วิญญาณบ่มเพาะในมือของฉินเจิ้นจวินตอนนี้เหลืออยู่เพียง 10 สายพันธุ์เท่านั้น
หนึ่งในนั้น คือหมาป่าเกล็ดดำชนิดที่เคยล่าในแดนวิญญาณดาวไกลของโลกม่านหมอกในอดีต สัตว์ร้ายสายนี้มีการสืบทอดสายเลือดสูงเป็นพิเศษ คุณภาพลูกหลานก็ดีไม่แพ้กัน ปัจจุบันถูกเรียกว่าเผ่าเม้อหลิน