ราตรียังคงมาเยือนตามปกติ หิมะตกทั้งวันทั้งคืนไม่หยุด อุณหภูมิยังคงลดลงเรื่อย ๆ ท้าทายขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะทนได้
ภายในที่พักพิงระดับ 3 ธรรมดาแห่งหนึ่ง มีคนห้าคนนั่งล้อมวงกัน
ใช่แล้ว ไม่ใช่วิดีโอ ไม่ใช่แชทกลุ่ม แต่เป็นการพูดคุยแบบเผชิญหน้ากันจริง ๆ
ทั้งห้ามีสีหน้าเคร่งขรึมนั่งอย่างสำรวม สีหน้าสงบนิ่งหนักแน่น ผมสั้นสีดำดูเคร่งขรึม แววตาไม่ดุดันแต่ก็ชวนเกรงขาม
"ท่านหวง ท่านเป็นผู้อำนวยการสำนักอุตุนิยมวิทยา ท่านคิดอย่างไรกับสภาพอากาศตอนนี้"
ผู้เป็นประธานเอ่ยปากถามก่อน อีกสี่คนเงียบกริบ
"ไม่สู้ดีนัก นี่ไม่ใช่ภัยหนาวหรืออากาศหนาวธรรมดาแล้ว เมื่อดูสถานการณ์ตอนนี้ มันคือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในวงกว้าง จะบอกว่าเป็นภัยหนาว ข้าว่ามีอีกคำที่เหมาะสมกว่า"
ชายชราที่ถูกเรียกว่าท่านหวง น้ำเสียงเริ่มแสดงความชราภาพ แต่ยังคงหนักแน่นมีพลัง ดุดันเหมือนเหล็กกล้า
"คำอะไร"
ดวงตาของท่านหวงขยับเล็กน้อย เอ่ยว่า: "ยุคน้ำแข็ง"
คนหนึ่งขมวดคิ้ว ถามอย่างเหลือเชื่อ: "ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือ นี่จะเป็นอุณหภูมิต่ำรุนแรงแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ งั้นหรือ"
"ไม่..."
คนอื่นเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ท่านหวงก็พูดต่อ: "จะต่ำลงอีก!"
คนอื่น ๆ ก็อดสูดลมหายใจเฮือกเย็นวาบไม่ได้
อุณหภูมิตอนนี้เริ่มมุ่งสู่ระดับลบสี่สิบห้าสิบองศาแล้ว หากลดลงไปอีก ก็จะเป็นหายนะครั้งใหญ่ของสิ่งมีชีวิตจริง ๆ
"ตอนอยู่บนโลก อุณหภูมิต่ำสุดของยุคน้ำแข็งคือลบ 50 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 8 องศา แต่ข้าประมาณว่า ยุคน้ำแข็งของโลกม่านหมอก อุณหภูมิจะต่ำกว่า เวลาจะยาวนานกว่า ความเสียหายจะร้ายแรงกว่า!"