ดังนั้นการเพาะปลูกและการเลี้ยงสัตว์ จึงเป็นกระบวนการที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เชื่อว่าผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อย แม้จะไม่มีแปลงดอกไม้ ก็คงปลูกพืชบางอย่างในลานบ้าน
แม้ช่วงแรกจะลงทุนสูง ผลตอบแทนต่ำ แต่ในระยะยาวแล้วมีความหมายลึกซึ้ง
เมื่อเห็นว่าการซื้อแปลงดอกไม้หมดหวัง ฉีหยวนจึงค้นหาสิ่งของจำเป็นอื่น ๆ
ค้นหาผ้าห่มผืนหนา
มีอยู่หลายหน้า แต่ราคาล้วนสูงลิบลิ่วชนิดที่ต่อให้ดิ้นรนทั้งชีวิตก็ซื้อไม่ไหว
ค้นหาผ้าห่ม
แลกเปลี่ยนเนื้อระดับดี 99999 ชิ้น
ฉีหยวนกระตุกมุมปาก ในใจด่าอย่างหยาบคาย
ค้นหาเสื้อกันหนาว กางเกงกันหนาว รองเท้ากันหนาว
ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน ราคาล้วนสูงแบบเว่อร์ ๆ สูงจนน่าตกใจ
จนใจ เขาจึงลงขายน้ำพุชุดหนึ่ง โดยยังคงแบ่งเป็นหน่วยละ 10 มิลลิลิตร หวังว่าจะเจอของที่ทำให้ตาสว่างขึ้นมาได้
เหนือความคาดหมาย เพิ่งลงขายได้ไม่กี่นาที "คู่มือเอาชีวิตรอดในม่านหมอก" ก็ส่งเสียงตี๊ด ๆ
"โอ๊ะ? นี่มีคนรออยู่โดยเฉพาะเลยรึไง?"
ฉีหยวนประหลาดใจ เปิดอ่านข้อความ
[เกาฮันจือ: นายคือฉีหยวนรึเปล่า??]
เกาฮันจือ?!
ฉีหยวนอึ้งไปครู่หนึ่ง นึกไม่ทัน แต่ไม่นาน ความทรงจำสมัยมัธยมก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา
"คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเจอคนรู้จักที่นี่!" ฉีหยวนพึมพำกับตัวเอง
เธอคือเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของเขา ผู้หญิงตัวสูง บุคลิกเย็นชา ผมหางม้าสูง กางเกงยีนส์ นั่นคือสิ่งที่ฉีหยวนจำได้แม่นที่สุด
ฉีหยวน: "ห้องสี่?!"
เกาฮันจือ: "ใช่ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นนายจริง ๆ"
ฉีหยวน: "บังเอิญจริง ๆ ผมก็คิดไม่ถึง นับว่ามีวาสนา"
แม้บทสนทนาจะสั้นเรียบ ๆ ไร้อารมณ์ แต่ความจริงแล้ว ในใจฉีหยวนตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่!