เส้นผมนุ่มลื่นปลิวไสวบนบ่า ดวงตาเย้ายวนราวคลื่นน้ำ ใบหน้าเย็นชาดูดังมีดอกพีชล่องลอย แจ่มใสแดงระเรื่ออย่างเขินอาย
หลินฮ่าวใจสั่นไหว: "ยังมีธุระอะไรอีก?"
"ท่านโอรส เยียนโหรวมาขอโทษ ถ้าท่านโอรสยินดีลงมือช่วยสำนักกู่เสวียน เยียนโหรวยอมทำอะไรก็ได้..."
"ทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"
หลินฮ่าวพูดซ้ำ สายตามองหญิงสาวตรงหน้า เห็นว่าตอนนี้เธอเดินเข้ามาแล้ว ผ้าม่านขาวคอตัดลึกเผยผิวนวลเนียน เอวบางรีดเส้นโค้งยั่วยวนอย่างสมบูรณ์แบบ ทรวงอวบอิ่มซ่อนเร้นเขินอายอยู่ภายใต้ชุดชั้นในสีขาว...
"ใช่!"
"แล้วถ้าข้าไม่ยอมล่ะ?"
ใบหน้าหวังเยียนโหรวแดงก่ำ: "ก็ถือว่าเยียนโหรวบังคับขืนใจท่านโอรสเถอะ..."
อย่างแอบแฝง หลินฮ่าวส่ายนิ้วเบาๆ ที่อก ปกเสื้อปิดบังภาพเงาหินโฮโลแกรมที่หน้าอก...
คืนนั้น ราวกับมีคลื่นลมซัดสวด บทเพลงไพเราะล่องลอยอยู่ทั่วป่าเขา กดขึ้นและเต็มไปด้วยพลัง
ส่วนฉีหยวนบนดาวแม่ หน้าดำคล้ำไปหมด ไอ้บ้านี่มันบังภาพซะนี่ แต่เสียงยังดังอยู่นี่หว่า!
ฟังเสียงแปลกๆ ที่ส่งมา ทุกคนบนนั้นต่างทำหน้าเหลือวาจาบรรยาย
"เอ๊ะฮืม ไอ้หนูนี่ทำงานเอาจริงเอาจังจริงๆ นี่ ไม่คิดว่าเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จจะถึงกับแลกอะไรมากขนาดนี้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ"
"จริงด้วย ถึงกับเก็บสิ่งล้ำค่าที่สุดไว้ที่นั่น ขาดทุนหนักแท้ๆ"
"เหอะๆ อัดเสียงไอ้หนูนี่เก็บไว้ ค่อยเอามาเปิดให้ฟังภายหลัง"
"จะบอกชายเฒ่าแห่งมิติดีไหม ให้ช่วยอัดคลิปเก็บไว้ สร้างความทรงจำดีๆ ให้ไอ้หนูสักหน่อย"