“ห้าภาพงั้นเหรอ!”
ลู่หลิงจวินแสดงสีหน้าปลื้มปิติทันที ใบหน้าเย็นชาก็เริ่มสั่นไหวขึ้นบ้าง
คนอื่น ๆ ก็ต้องกลืนน้ำลายเหมือนกันหมด
ลายปราณเพียงภาพเดียวก็ทรงพลังมหาศาลแล้ว
แล้วถ้าเป็นห้าภาพล่ะ จะดูเป็นเช่นไร? ยิ่งไปกว่านั้นคนที่เชี่ยวชาญด้านการใช้ลายปราณประสานกันที่สุดอย่างลู่หลิงจวินด้วย!
พวกเขาจินตนาการออกแล้วว่าความแกร่งของลู่หลิงจวินจะเพิ่มขึ้นอีกมากมายเพียงใด!
ลู่หลิงจวินรีบประสานมือคำนับ “ผมจะไม่ทำให้คณบดีฉีผิดหวังแน่นอน!”
ฉีหยวนยิ้ม “เตรียมตัวรับการแข่งขันครั้งต่อไปให้ดี ๆ เดี๋ยวฉันจะไปนั่งชมเป็นสักขีพยาน”
พูดจบเขาก็กำลังจะออกจากมิติย่อย เพื่อไปหาสัตว์ป่าที่เหมาะสมคนหนึ่งให้กับผู้ฝึกสัตว์
แต่ในจังหวะนั้นเอง ลู่หลิงจวินกลับเอ่ยขึ้นกะทันหัน “คณบดีฉี ผมมีความคิดอะไรบางอย่าง ในเรื่องการสลักลายปราณภายในร่างกายครับ”
ฉีหยวนตกใจ หันศีรษะกลับมามองอย่างแปลกใจ “เธอทำได้งั้นเหรอ?”
“ทำไม่ได้ครับ แต่บางทีอาจใช้วิธีอื่นมาเลียนแบบวิธีของท่านได้อย่างหวือหวา”
“เล่าให้ฟังสิ”
ฉีหยวนหันกลับโดยสัญชาตญาณ ในใจเริ่มมีความหวังผุดขึ้นมาบ้าง
“จุดที่ยากที่สุดมีอยู่สองด้านครับ ด้านแรกคือการมองเห็นภายใน ด้านที่สองคือการก่อร่างมีดเล็กขึ้นมาให้เป็นรูปธรรม เพื่อใช้สลักจากด้านใน”
ลู่หลิงจวินอธิบายอย่างกระชับ ก็แยกแยะปัญหาออกมาได้ครบถ้วน
ฉีหยวนพยักหน้ารับว่าเขาพูดถูก พลางถามต่อ “แล้วเธอคิดว่าจะแก้ปัญหาสองข้อนี้อย่างไร?”