ฝ่ายหนึ่งจัดการส่งผู้แข็งแกร่งชั้นนำมาสนับสนุน เพื่อให้จำนวนระดับราชาเทียบเท่ากับฝั่งดาวแม่
อีกฝ่าย คลื่นมิติอันทรงพลังปกคลุมท้องฟ้า ก่อตัวเป็นปากช่องขนาดมหึมา ดูดกลืนผู้แข็งแกร่งระดับราชาของอารยธรรมหลิงฟู่ทั้งหมด
เพียงชั่ววูบเดียวก็เคลื่อนย้ายทุกคนออกไปจากตรงนั้น ไม่เช่นนั้นถ้ายังอยู่ต่อ คงจะถูกผู้แข็งแกร่งของดาวแม่โจมตีจนสูญเสียหนัก
การถอนตัวชั่วคราวออกจากสมรภูมิจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ส่วนระดับราชาฝั่งดาวแม่ เห็นภาพนี้ก็มองหน้ากันอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ที่ผ่านมามีแต่พวกเขาที่ใช้วิชามิติกดขี่ศัตรู ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งกลับโดนวิชามิติของศัตรูเล่นงานแบบนี้
ทำให้พวกเขารู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที น่าจะพาผู้แข็งแกร่งสายมิติมาด้วยสักคน สถานการณ์คงดีกว่านี้มาก
ส่วนการรบตรงหน้านี้ ก็ใกล้เข้าสู่ช่วงท้ายแล้ว
สองฝ่ายต่อสู้กันอย่างสูสี ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต่างแข็งแกร่งยิ่ง ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครเอาชนะใครได้ พอรอจนผู้สนับสนุนระดับราชาช่วงปลายของอารยธรรมหลิงฟู่มาถึง สองฝ่ายก็จะกลับไปเป็นสถานะเผชิญหน้าเหมือนเดิม
แต่แล้วเหตุการณ์ฉับพลันหนึ่งก็เกิดขึ้นที่แผ่นดินเทียนเสวียน...
รอยน้ำตาขององค์เทวดาหินได้คลุมเต็มแล้ว แต่รูปร่างของเขากลับกลายเป็นลอยเลือนและสมจริงยิ่งขึ้น ทุกซอกมุมของร่างกายเริ่มมีรายละเอียดที่สมจริง รอยยับบนใบหน้าราวกับถูกสลักขึ้นด้วยมือ ชายอาภรณ์เริ่มมีรอยยับพลิ้วไหวละเอียดอ่อน กระทั่งแขนที่เปลือยเปล่ายังปรากฏรูขุมขนเล็ก ๆ อีกด้วย