ดั่งที่เขาเคยกล่าวไว้เอง ในหลักการของเขา เทพผู้ดูเหมือนอยู่เหนือมวลมนุษย์คนนี้ ก็ไม่ต่างจากเทพปีศาจ
เมื่อเผชิญภัยพิบัติเช่นนี้ เขาไม่เลือกถอยหลัง ไม่เลือกรับผิด แต่กลับเลือกทางที่สุดโต่งยิ่งกว่า!
หลังผ่านไปห้าเดือนแห่งหายนะ จงหยางเฮ่าได้ลงมือทำสองเรื่องใหญ่ที่ใครก็คาดไม่ถึง อยู่ต่อหน้าต่อตาฉีหยวนอีกครั้ง
ประการแรก ในช่วงที่เผ่ากำลังเสื่อมถอยที่สุด ใกล้จะถึงทางแตก จงหยางเฮ่าขับไล่เผ่าต่างแดนทั้งหมดออกไป
ชั่วขณะนั้นเอง เผ่าน้อยใหญ่หลายร้อยเผ่าก็พากันจากเผ่าหนันหลานไป กระจายไปทุกทิศทางของที่ราบหญ้า
ประการที่สอง จงหยางเฮ่าส่งหน่วยล่าสัตว์เกือบทั้งหมดออกไป พร้อมวิธีการบำเพ็ญ มอบให้แก่กลุ่มกำลังขนาดกลางและเล็กทุกกลุ่มโดยรอบ
สองการกระทำนี้ สำหรับเผ่าอื่น ๆ บนที่ราบหญ้า ช่างเป็นโอกาสที่ฟ้าประทาน
เผ่าที่ทรงพลังที่สุดอย่างเผ่าหนันหลาน กลับยินดีแตกตัวของตัวเอง แถมยังส่งสิ่งที่เป็นหลักพึ่งสำคัญที่สุดของเผ่า ส่งมอบให้ถึงมือคนอื่นด้วยตัวเอง
ได้หัวหน้าแบบนี้ ใครจะไม่งงได้อย่างไร?
ฉีหยวนเองก็อึ้งจนพูดไม่ออก มองดูการเคลื่อนไหวทั้งหมดของจงหยางเฮ่า ได้แต่ถอดหายใจลึก ๆ
นี่มันเห็นทีตัวร้ายมีแค่เขาคนเดียวสินะ!
จงหยางเฮ่ากลายเป็นคนดี เสียสละชีวิตเพื่อความถูกต้อง ยอมแลกชะตากรรมของเผ่าตัวเองเป็นราคา เพื่อนำวิธีบำเพ็ญไปมอบให้ทุกคน กลายเป็นวีรบุรุษของที่ราบหญ้าทั้งผืน