วังยีฮุ่ยแล้งรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าคาดคำถามนี้มานานแล้ว จึงตอบว่า “ท่านเฉินคิดถึงเรื่องนี้ไว้แล้ว แถมจัดการวิธีแก้ไว้ด้วย”
พูดจบ เธอหยิบมิติเล็กพื้นที่ออกมาจากในตัว แล้วฉายให้ฉีหยวนดู
นี่เป็นเพียงมิติเล็กพื้นที่ระดับดีที่ธรรมดาที่สุด พื้นที่ภายในมีแค่ 5 ตารางเมตร ความแข็งแรงของพื้นที่ก็แค่ระดับดี
เมื่อก้าวเข้าไป สภาพแวดล้อมด้านในปรากฏขึ้นตรงหน้า
พื้นที่ทั้งหมดถูกห่อหุ้มด้วยแผ่นไม้กระดานสีน้ำตาล กลายเป็นห้องเล็กกว้าง 5 ตารางเมตร สูงกว่า 3 เมตร ภายในมีแค่เตียงเล็กหนึ่งตัว ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นใดเลย
หลัก ๆ ก็คือพื้นที่เล็กจนเกินไป วางของอื่นไม่ลงอยู่ดี
แม้แต่ห้องน้ำยังไม่มี ต้องออกไปใช้ห้องน้ำสาธารณะด้านนอก
อย่างไรก็ตาม แผงหินหนึ่งแผงข้างหัวเตียงดึงดูดสายตาเขา
“โอ๊ะ นี่มัน?”
ตามสายตาของฉีหยวน วังยีฮุ่ยมองไปทางเดียวกัน แล้วอธิบายว่า “นี่คือแผงสื่อสารข้ามมิติที่ท่านเฉินสร้างขึ้นโดยผสานเทคโนโลยีฉายภาพหินทั้งมิติ ใช้รักษาการติดต่อได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
ความประหลาดใจผุดขึ้นบนใบหน้าฉีหยวน “ระหว่างสองมิติ น่าจะใช้ลายปราณสื่อสารไม่ได้ ทำไมเทคโนโลยีแบบนี้ถึงใช้ได้ล่ะ?”
“จริงอย่างนั้น เสียงยังคงส่งผ่านไม่ได้ เพราะสองมิติไม่เหมือนกัน แต่สามารถส่งภาพเข้ามาด้านในได้ คล้ายกับการส่งข้อความสั้น”
ผ่านคำอธิบายหลายรอบ ฉีหยวนก็เข้าใจหลักการโดยประมาณ ไม่อาจไม่ทึ่งในปัญญาของท่านเฉิน