จนในที่สุดวันหนึ่ง เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นน้ำตาเลือดสีแดงไหลออกจากดวงตาของรูปปั้น ไหลลงอย่างช้า ๆ หยดลงบนศีรษะของบรรดาผู้ศรัทธา……
จวบจนวินาทีนี้ ชาวแผ่นดินเทียนเสวียนที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน ราวกับต่างรับรู้เสียงเรียกร้องจากความมืดมิด เศร้าโศกอันไร้เหตุผลผุดขึ้นในใจ แล้วทุกคนก็คลานลงกราบพื้น ร่ำไห้อาดูร
พวกเขาเห็นมันแล้ว!
เห็นความตายของวิถีชีวิตนับไม่ถ้วน เห็นการร่ำไห้และคำร่ำว่าของเหล่าเพื่อนร่วมชาตินับไม่ถ้วน ยิ่งเห็นการล่มสลายของทั้งเผ่าพันธุ์……ราวกับพวกเขาอยู่บนฟ้าสูงสุด จ้องมองแผ่นดินที่เลี้ยงดูพวกเขาเบื้องล่าง แล้วเฝ้าดูหายนะเกิดขึ้นต่อหน้าตา!
วันนั้น ชาวบ้านทั่วทั้งแผ่นดินเทียนเสวียนต่างร้องไห้อาลัย ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ ไม่มีการนัดหมายใด ๆ ทุกคนร้องไห้ในเวลาเดียวกัน……
อารยธรรมหลิงฟู่เห็นฉากนี้ก็อดตกใจไม่ได้ แม้แต่ผู้บัญชาการใหญ่ด้านหลังยังขมวดคิ้วแน่น ไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่!
พวกเขาใช้พลังอันแข็งแกร่งสังหารคนไปส่วนหนึ่ง พยายามใช้วิธีนี้ปราบปรามสถานการณ์ แต่กลับไร้ผลใด ๆ
ทุกคนจมดิ่งอยู่ในบรรยากาศชนิดหนึ่ง ความเศร้าโศกกดทับความหวาดกลัวใหม่ ๆ ไว้จนสนิท เสียงร้องไห้ดังกึกก้องไปทั่วห้วงดาว ไม่เลิกลาซะที……
หากมองข้ามสิ่งที่ปรากฏภายนอก ก็จะเห็นเงาวิญญาณจาง ๆ ปรากฏขึ้นในท้องฟ้า นั่นคือดวงวิญญาณของผู้ล่วงลับ ณ ขณะนี้พวกเขาก็กำลังร่ำว่าอาดูรอยู่บนท้องฟ้าเช่นกัน