เมื่อพลังปราณถูกบรรจุเต็มเปี่ยมสมบูรณ์ในวินาทีนั้น สายอากาศอันหาญกล้าก็แผ่ซ่านออกมาจากร่าง บดขยี้ลมพายุและวัชพืชโดยรอบทุกทิศ
ในพริบตาเดียว ทั้งโลกราวกับถูกกดข่ม ลมกรรโชกคลายสูญไปในชั่วข้ามเวลา โลกกลับคืนสู่ความเงียบงัน
ระดับสมบูรณ์แบบ!
……
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!
ฉีหยวนในตอนนี้ เข้าใจความพยายามทั้งหมดที่จงหยางเฮ่าทำมาแล้ว
หลักการนั้นแท้จริงง่ายดายมาก
ก็เพียงเพราะพลังปราณที่สะสมไว้เดิมไม่เพียงพอ แม้จะดูดกลืนต่อไปอีกนานเท่าใด ปริมาณก็ไม่อาจกลายเป็นคุณภาพได้
สิ่งที่ต้องทำจึงง่ายนิดเดียว คือเปิดตำแหน่งใหม่สำหรับเก็บพลังปราณขึ้นมา
จะค้นหาเส้นลำเลียงปราณและจุดสำคัญเพิ่มก็ได้ หรือจะเก็บไว้ในตำแหน่งอื่นที่ใหญ่กว่าก็ย่อมได้เช่นกัน
และสิ่งที่จงหยางเฮ่าเลือก ก็คือกระเพาะอาหาร!
แต่จุดที่ยากยิ่งที่สุด มิใช่การเลือกกระเพาะ!
เพราะในบรรดาส่วนที่สามารถเชื่อมต่อได้ มีอวัยวะอยู่ถึง 3 แห่งที่อยู่ในขอบเขตพิจารณา
นั่นคือหัวใจ ปอด และกระเพาะอาหาร
หัวใจอันตรายเกินไป แถมยังเป็นอวัยวะสำคัญของมนุษย์ ผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจถึงแก่ความตาย จึงไม่ได้ถูกเลือก
ปอดเชื่อมต่อกับภายนอก และตลอดเวลาทำการหมุนเวียนอากาศ อาจทำให้พลังปราณภายในร่างรวนเรได้ จึงไม่เหมาะเช่นกัน
มีเพียงกระเพาะอาหารเท่านั้น ที่ทั้งมีขนาดเพียงพอ และอยู่ใกล้ ทุกเงื่อนไขสอดคล้องกันหมด
การตัดสินใจเลือกแบบนี้ จึงอยู่ในเหตุผล
แต่นี่มิใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือจะทำให้กระเพาะอาหารมีหน้าที่เก็บพลังปราณได้อย่างไร