“หุ่นเต้ามิติ เธอเข้าใจเรื่องมิติลึกซึ้งกว่าใคร คิดว่าอีกประมาณเท่าไรถึงจะออกไปได้?” ฉีหยวนถามอย่างแฝงความกังวล
หุ่นเต้ามิติขยับดวงตาระยิบระยับ ส่ายหัวตอบว่า “ฉันไม่อาจการันตีได้ทั้งหมด แต่น่าจะไม่ยืดเยื้อนานเกินไป”
“แล้วคิดว่าพวกเราจะถูกส่งโยงไปที่ไหน?”
“ฮืม… ที่ไกลโพ้นมาก ๆ ที่ไหนและกัน การส่งโยงผ่านมิติเพียงอย่างเดียวยังกินเวลาไปหลายสัปดาห์ จะรู้ได้อย่างไรว่าถูกส่งไปไกลแค่ไหน”
“เฮ้อ!” ฉีหยวนรู้สึกปวดศีรษะวูบวาบ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เพิ่งออกเดินทางได้ไม่นานก็ถูกส่งโยงมาไม่รู้ที่ตรงไหน ชะตากรรมช่างไม่เป็นธรรมเสียนี่กระไร
ตอนอยู่ที่ทวีปม่านหมอก การส่งโยงเพียงไม่กี่วินาที ระยะทางก็เกินสิบล้านกิโลเมตรมาแล้ว แล้วการส่งโยงที่ยาวนานหลายสัปดาห์เช่นนี้ จะถูกส่งไปถึงที่ใดกัน?
น้อยที่สุดก็คงเป็นระยะสิบกว่าปีแสงขึ้นไป หรืออาจไกลกว่านั้น เพราะนี่คือรอยแยกมิติที่เกิดจากพลังมิติระดับราชา หรือแม้แต่เหนือกว่าระดับราชา
โชคดีท่ามกลางความไม่โชคดี แม้จะติดอยู่ลึกในรอยแยกมิติ แต่ก็ไม่พบภัยอันตรายมากนัก แม้เจอคลื่นมิติอันน่าสะพรึง หุ่นเต้ามิติก็ยังใช้วิชามิติหลากหลายเพื่อหลบหลีกและป้องกัน ทำให้ดาวไม่ได้รับความเสียหาย
หลังผ่านความหวาดกลัวและวิตกกังวลในช่วงแรก ทุกคนก็วางใจลงได้มาก
กระทั่งแบ่งเวลาออกมาศึกษารอยแยกมิติอันทรงพลังนี้ หากควบคุมวิธีส่งโยงแบบนี้ได้ วันหน้าอาจไม่ต้องบินลอยช้า ๆ ในจักรวาลอีก หากส่งโยงผ่านมิติได้โดยตรง