จริง ๆ เขาก็ไม่ได้ไม่มีโอกาสเลยสักนิด หากยึดกำแพงม่านสุญญากาศเป็นฐานที่มั่นได้ บางทีอาจยังมีที่ให้ต่อสู้ยืดเยื้อ
โยวซิง เฮย์เฉิน และอ้าวเอิน ทั้งสามไม่ได้ใส่ใจดาวทั้งสิบดวงข้างหลังมากนัก แต่บินตรงมายังด้านหน้ากำแพงม่านสุญญากาศ สายตากวาดมองผลงานวิศวกรรมการทหารขนาดมหึมาเบื้องหน้า
กำแพงม่านสุญญากาศที่บดบังฟ้าปิดแสงอาทิตย์ ลอยหมุนช้า ๆ อยู่ท่ามกลางจักรวาล หนักอึ้ง กว้างใหญ่ มโหฬาร จนน่าสะเทือนใจ
กระทั่งผู้เข้มแข็งระดับสูงสุดสามคนของอารยธรรมหลิงฟู่ เมื่อเห็นภาพอันยิ่งใหญ่ตรงหน้า ก็ยับยั้งความตื่นตะลึงไว้ไม่อยู่ ต่อหน้าขอบเขตยุทธศาสตร์ขนาดมโหฬารเช่นนี้ แม้พวกเขาก็ต้องสะท้าน
"ผลงานมหึมาชะมัด นี่ทำได้ยังไงกัน! ถึงกับปกป้องทั้งอารยธรรมไว้กลางจักรวาลได้!" อ้าวเอินอุทานด้วยความประทับใจ
โยวซิงยืนตระหง่านอยู่กลางท้องฟ้าดารา คิ้วขมวดเล็กน้อย มองกำแพงม่านสุญญากาศตรงหน้า ก็รู้สึกไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
"ยุ่งยากแฮะ ของอะไรนี่ความแข็งแกร่งดูจะสูงมาก แข็งแรงกว่าฝูงมนุษย์นั่นเยอะเลย!"
มีเพียงเฮย์เฉินที่ขมวดคิ้วเบา ๆ แล้วพูดอย่างเยือกเย็น "ไม่ว่าจะแข็งแกร่งแค่ไหน ของนี่ก็เป็นของไร้ชีวิตอยู่ดี ด้วยการโจมตีร่วมกันของเราสามคน สักวันก็จะเจาะทะลุมันได้ทั้งหมด!"
ความมั่นใจของเขาก็มีเหตุผล เพราะในฐานะผู้ที่อยู่ปลายระดับราชา แม้ต้องเผชิญผู้เข้มแข็งระดับราชาขั้นสุดยอด พวกเขาก็มีความมั่นใจว่ารบได้
ยิ่งไปกว่านั้น ของตรงหน้านี่เป็นเพียงสิ่งก่อสร้างระดับราชาขั้นสุดยอดเท่านั้น!