ไม่สนใจสายตาของคนอื่น ฉีหยวนเดินตรงไปหาชายคนนั้น ยกมือขวาวางลงบนร่างแห้งผากของเขา เลือดสีทองไหลออกมาแล้วซึมซับเข้าไปในร่างกาย
พลังแห่งชีวิตที่แกร่งกล้าแผ่ท่วมร่าง ผิวหนังที่ย่นย่อเริ่มกลับมาตุ่ยนุ่มมีความยืดหยุ่น ฟันและเส้นผมที่ร่วงหล่นงอกใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง กระดูกสันหลังที่โค้งงอเพราะวัยชราดังเสียงกร๊อบกร๊อก แล้วกลับมาตรงเหมือนเดิม
หนุ่มน้อยจ้องมองอย่างตื่นตระหนก ตัวสั่นสะท้าน ไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้ถอยหลังไปหลายก้าว
ฉีหยวนมองเขาเย็นชา แล้วถามว่า "นี่คือสิ่งที่ต้องแบกมารับก่อนการรับอำนาจปกครอง ตอนนี้รู้สึกอย่างไร"
ดวงตาของหนุ่มน้อยแฝงความสงสัย ก่อนจะรับอำนาจปกครอง มันยังมีขั้นตอนเตรียมการแบบนี้ด้วยเหรอ? ตอนอยู่ที่อารยธรรมของตน เขาก็ไม่เคยพบเรื่องแบบนี้มาก่อน
แต่เพื่อไม่ให้เผยรอยต่อ เขาก็ยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย ทำท่ายอมสวามิภักดิ์
จากนั้น เขาก็ถูกคนจากอารยธรรมกู่หลิงพาตัวไป
เหลือเพียงฉีหยวนกับกู่หลิงและพวกไม่กี่คนในสนาม
กู่หลิงมองอย่างเยือกเย็นสงบนิ่ง แล้วพูดว่า "ถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะปกปิดหนุ่มน้อยคนนั้นทำไม? เปิดประเด็นให้ชัดแล้วให้เขายอมสวามิภักดิ์ก็จบ ไม่ใช่เรื่องยาก"
ฉีหยวนส่ายหน้า แล้วตอบว่า "คนที่ฝ่ายนั้นส่งมา จะยอมสวามิภักดิ์ง่าย ๆ ได้อย่างไร? ผมกลัวว่าเขาจะเสี่ยงสู้ตาย"
กู่หลิงเงียบไปนาน ท้ายที่สุดก็ยอมรับวิธีการของฉีหยวน ในสายตาคนทั่วไป คนที่ถูกควบคุมจนชีวิตไม่อยู่ในกำมือตัวเอง แม้จะโน้มน้าวและควบคุมได้ง่ายก็ตาม