ท่ามกลางสายตาแปลกใจของทุกคน ด้วงจำนวนสามตัวค่อย ๆ กัดกิน เลื้อยเข้าไปในความลึกของเถาวัลย์เกราะ
หยางเจิ้งเหองงงานอยู่ไม่น้อย “พวกนั้นกำลังทำอะไรกัน? หวังจะใช้ด้วงสามตัวกวาดล้างทั้งหน่วย?”
ฉีหยวนไม่ตอบ เพียงจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ
พร้อมกันนั้น ในความคิดก็ไล่คิดไม่หยุด: ชายหนุ่มคลุมดำพกมีดโต้คนนั้นฝีมือแข็งแกร่งมาก ถ้ามีคนอื่นช่วยเกื้อหนุน แม้เถาวัลย์เกราะจะฟื้นฟูได้ไม่สิ้นสุด ก็คงไม่มีทางรับการโจมตีของสามหน่วยได้อยู่ดี”
แต่ทำไมพวกนั้นถึงไม่ใช้วิธีโจมตีแบบนี้ กลับหันไปใช้จอมกู?
เขามีคาดเดาคร่าว ๆ แล้ว: พิษ? หรือวิธีอื่น?
แน่นอน มันต้องเป็นวิธีที่ง่ายกว่า และเลือกเก็บชีวิตได้มากกว่า
“หวังว่าผู้ฝึกปฏิบัติเหล่านี้จะรับมือไหวนะ”
เพราะไม่ได้อยู่ที่สถานการณ์จริง เขาจึงอ่านเพิ่มเติมจากภาพได้ไม่มาก
ไม่นาน ด้วงเกราะสามตัวก็เจาะทะลุเถาวัลย์เกราะสำเร็จ ลอดลึกเข้าไปในป้อมปราการหนาม
สายตาของทุกคนต่างรวมศูนย์ไปยังจุดนั้น
แล้วในวินาทีถัดมา ก็เกิดภาพที่ทำให้สมองของทุกคนระเบิดซ่าน เหมือนตกร่องน้ำแข็ง เย็นเยียบทั้งร่าง
ตอนที่ด้วงเกราะทั้งสามลอดเข้าไปจนสุด หน่วยทั้งสามก็ออกห่างจากจุดนั้นทันที……
แล้วเสียงระเบิดดังกึกก้องก็ดังขึ้น ภาพเบื้องหน้ามืดมนจนมองไม่เห็นอะไร
ฉีหยวนรู้สึกเหมือนสมองถูกทุบแตก
เพราะเทคโนโลยีฉายภาพหินทั้งมิติส่งได้แค่ภาพ ไม่มีทางส่งเสียงมาได้