แต่วินาทีถัดมา ฉีหยวนก็ส่งความเห็นที่ขัดแย้งออกมา "ไม่ใช่ ที่นี่น่าจะไม่ใช่สถานที่พักผ่อนหย่อนใจ"
น้ำเสียงของฉีหยวนเคร่งเครียด เขาจ้องสำรวจรายละเอียดต่าง ๆ ดวงตาสาดประกายความสงสัยชั่ววูบ เหมือนได้สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ
"ทำไมล่ะ?"
อันฉางหลินถามอย่างงงงวย
ฉีหยวนเงียบไปสามวินาที ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ "วิธีการก่อสร้างของอาคารพวกนี้ล้วนเรียบเนียนแม่นยำมาก ไม่เหมือนสถานที่สำหรับมาเพลิดเพลินเลย"
"แถมมองออกได้ชัดเจนว่า ที่นี่ไม่มีสิ่งอำนวยความบันเทิงสักเท่าไร มีแต่ของจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตล้วน ๆ"
"ยังติดตั้งระบบระบายอากาศ ระบบการใช้ประโยชน์จากน้ำ และอื่น ๆ อีกมากมาย..."
"กระทั่งมีพื้นที่สำหรับเลี้ยงสัตว์และปลูกพืชผล..."
ฉีหยวนเล่าไปเรื่อย ๆ จนอันฉางหลินก็แลดูสับสนตามไปด้วย
ใครจะสร้างสถานที่พักผ่อนโดยไม่ได้ตั้งใจมาสนุกสนานกัน? จะมีของใช้พื้นฐานสำหรับการใช้ชีวิตแบบนี้ได้ยังไง?
ฉู่หยางคาดเดา "ไม่ใช่ว่าเจ้าของที่นี่ชอบเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดารหรือเปล่า?"
"ถ้าชอบเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดาร ก็ไปอยู่กลางธรรมชาติสิ ทำไมต้องมาหาโลกย่อมที่ไม่ใหญ่โตอะไร ไม่รู้สึกว่ามันดูปลอมเหรอ?"
ฉู่หยางพูดไม่ออกสักคำ มันก็จริงที่ฟังดูไม่สมเหตุสมผล
"งั้นอาจไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดชนิดอื่นก็ได้นะ บางทีวิถีชีวิตต่างกัน พวกมันอาจถึงขั้นชอบแบบนี้"
ฉีหยวนพยักหน้า "ก็เป็นไปได้ แต่จากขนาดของบ้านและโครงสร้างการก่อสร้างแล้ว เจ้าของที่นี่มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นสปีชีส์เดียวกับพวกเรา"