“แค่การปรุงยาเม็ดเม็ดนี้เพียงเม็ดเดียว ก็ใช้เวลาถึงสองร้อยกว่าปี เมื่อจบแล้วเขาก็ไม่หยุดพัก มุ่งหน้าไปยังทั่วทุกมุมของโลกเพื่อรวบรวมวัสดุต่าง ๆ”
“จากนั้นใช้เวลาอีกร้อยปี ทุ่มเททั้งหมดลงกับการศึกษาวิจัยเรื่องอักขระม่านพลัง”
“ใช้เวลาร้อยปีเช่นกัน วิจัยออกมาเป็นค่ายกลระดับอภิมนุษย์ขนาดมหึมาอย่างยิ่ง คลุมทั่วทั้งดินแดนแห่งการบำเพ็ญ ดูดซับพลังปราณของโลกจิ๋วถึงหกชั้น ทำให้ความเข้มข้นของพลังปราณถึงขั้นเป็นของเหลว”
“พร้อมกันนั้น ยังรวบรวมพืชระดับอภิมนุษย์แทบทั้งหมดในใต้หล้า มาปลูกรวมกันไว้ในขอบเขตของอักขระม่านพลัง ใช้พลังปราณที่เข้มข้นยิ่งมาบ่มเพาะ”
“และในที่สุด ปรุงบ่อน้ำยาพิเศษขึ้นมาสรรหาให้ตัวเอง แล้วจมดำนอนหลับอยู่ภายในนั้น”
เล่าจบเรื่องราวชีวิตกว่า 600 ปีของจวิน ฉีหยวนก็ขมวดคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้ถ้อยคำจะกระชับ ใช้คำเพียงไม่กี่คำก็อธิบายทุกสิ่งที่เขาทำตลอดชีวิตได้หมดสิ้น
แต่ทุกสิ่งที่เขาทำล้วนมีเจตนาพิเศษแอบแฝงอยู่
ฝากตัวลงเรียนรู้ในโลกมนุษย์ สัมผัสรัก ชัง ความผูกพันและความแค้น หลอมจิตใจของตนเอง บำเพ็ญวิธีการบำเพ็ญแห่งยุคปัจจุบันใหม่ตั้งแต่ต้น ประมือกับอัจฉริยะทั้งหมดแห่งยุคนี้ แล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของฟ้าดินอีกครั้ง
ตลอดกระบวนการนี้ ทั้งเป็นการบ่มเพาะตัวเอง และเป็นการทำความเข้าใจโลกใบนี้
ไปพบเจอผู้คนที่ต่างกัน ทำสิ่งที่ต่างกัน สัมผัสความรู้สึกที่ต่างออกไป และก้าวข้ามตัวเองผ่านเรื่องเล็ก ๆ ธรรมดา ๆ ทีละครั้งทีละครั้ง