บาดแผลธรรมดาที่ผิวหนังไม่ต้องพูดถึง รักษาได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว
โรคเรื้อรังที่สะสมมานับสิบปี ก็ฟื้นฟูได้ค่อย ๆ ด้วยการบำรุงเลี้ยง
แม้แต่บาดแผลสาหัสขั้นใกล้ตาย ขอให้ยังเหลือลมหายใจอยู่แม้เพียงเสี้ยวเดียว ก็ฟื้นคืนได้อย่างง่ายดาย
รวมถึงโรคที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณและวิญญาณ สำหรับต้นไม้ชีวิตแล้วไม่ใช่ปัญหาเลย
ดังนั้น แม้แต่เผ่าร่างวิญญาณที่เจ็บป่วย ก็รักษาได้ง่ายดาย
เพียงแต่ ฉีหยวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ต้นไม้ชีวิตจึงรักษาการสูญเสียแล้วให้งอกใหม่ไม่ได้ เรื่องนี้ช่างทำให้งงงวยจริง ๆ
อานฉางหลินเคยเข้ามาทดลอง อยากให้งอกขาข้างใหม่ขึ้นมา น่าเสียดายที่ทำไม่ได้เลยสักนิด
ดูเหมือนว่าเพราะ ต้นไม้ชีวิตมีหน้าที่แค่การบำบัดรักษาเท่านั้น ไม่มีความสามารถสร้างขาขึ้นมาโดยตรง
ดังนั้นภายหลัง เมื่อโจวอวี่เหิงอยู่ในขั้นใกล้ตาย จึงไม่สามารถใช้วิธีนี้รักษาได้
แน่นอน ฉีหยวนยังคงรู้สึกว่า ถ้าขาที่ขาดของอานฉางหลินยังไม่สูญหาย และส่วนที่ขาดของโจวอวี่เหิงยังครบถ้วนอยู่ จริง ๆ แล้วก็รักษาได้อยู่เหมือนกัน
แต่ส่วนที่พวกเขาสูญเสียไปไม่ครบถ้วน จึงไม่เกิดผลใด ๆ
……
ในที่สุด ฉีหยวนก็เลือกหนึ่งในสามมหัศจรรย์ระดับสุดยอดที่ก่อตัวจากธาตุ "ปราณ" นั่นคือ[น้ำพุตาปราณ]
เป็นเพียงตาน้ำขนาดไม่กี่ร้อยตารางเมตร แต่พลังปราณที่แผ่กระจายออกมา กลับเข้มข้นกว่าแม่น้ำแร่หินวิญญาณนั้นเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น น้ำจากน้ำพุที่ไหลออกมา และไอน้ำที่ล่องลอยอยู่ตลอดเวลา ยิ่งช่วยให้ร่างกายดูดซึมได้ดี ความเร็วในการเพิ่มพูนความแข็งแกร่งก็ยิ่งเร็วกว่าเดิม