ขณะที่ทุกคนคิดว่าผู้เฒ่าเซียนต้องหาทางหนีออกจากที่นี่อย่างสุดชีวิตแน่นอน เขากลับตัดสินใจทำสิ่งที่ตรงข้ามโดยสิ้นเชิง
ผู้เฒ่าเซียนมีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเบื้องลึกกลับส่องประกายพิโรธขึ้นมาชั่วขณะ ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวเพียงเส้นเดียว เขาใช้เวทมนตร์สำรวกคราบสกปรกบนร่างออกไป แล้วยืนกลับขึ้นกลางท้องฟ้าอีกครั้ง
"เพื่อนเต๋า ถึงขั้นอย่างพวกเราแล้ว พวกเจ้ายังลงมารุมทำร้ายคนเดียวอีกหรือ ช่างน่าอายเสียจริง!"
ผู้เฒ่าเซียนมีศักดิ์ศรีของตนเอง จ้องมองชายทั้งสามตรงหน้าอย่างเหยียดหยาม พลังบนร่างยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้นทุกที
"น่าอายหรือไม่ ไม่ถึงคราวเจ้ามาพูด เมื่อเจ้าเลือกที่จะปรากฏตัว ก็เตรียมรับมือการถูกสังหารไว้ได้เลย วันนี้...เจ้าหนีไปไม่รอด!"
ผู้เฒ่าเซียนหัวเราะเสียงดังขึ้นสู่ท้องฟ้า "ข้าหนีไปไม่รอด? ฮ่าๆๆๆ ข้าเมื่อไหร่ที่บอกว่าจะหนีไปเล่า?"
สุ้มเสียงจางหาย ผู้เฒ่าเซียนรวบรวมรอยยิ้มบนใบหน้า เสียงหัวเราะหยุดกระทันหัน น้ำเสียงสูงส่งเต็มด้วยพลังอำนาจดังขึ้น "ประโยคนี้ขอส่งคืนให้พวกเจ้าเช่นกัน พวกเจ้า...จงอยู่ที่นี่ตลอดกาลเถิด!"
ทันทีถัดไป ร่างของผู้เฒ่าเซียนกลับค่อย ๆ กลายเป็นเงาลางเลือน ราวกับมีพลังที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมแตกสานออกจากภายในกาย
ผู้เข้มแข็งระดับแนวหน้าทั้งสามตรงข้ามเหลือบมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ชายชราผู้นี้ยังมีเคล็ดลับที่ซ่อนเร้นไว้โดยไม่เคยใช้ออกมา