ใบหน้าของฉีหยวนมืดลงทันที เขาเองก็รู้สึกอึดอัดไม่มีคำจะพูด
แท้จริงแล้วเขาเพิ่งสงสัยอยู่ว่า ทำไมพ่อค้าที่นี่ถึงได้ใจดีผิดปกติ ทั้งที่เขาไม่ได้ซื้อของอะไรเลย ยังจะมาชวนคุยเล่นด้วย
กระทั่งเมื่อเขาบอกว่าอยากจะมาทำการค้าแข่งด้วย อีกฝ่ายกลับดูมีความสุขซะอีก
ถ้าเป็นพ่อค้าคนอื่น พอรู้ว่ามีคนจะมาแย่งกิจการ คงด่าทอออกมาแล้ว
ผลปรากฏว่า ของแบบนี้มันยังวางกับดักไว้ที่อื่นรอเขาอยู่อีก!
สมาคมการค้าจินสุ่ย? ฟังชื่อปุ๊บก็รู้ว่าไม่น่าจะเวิร์ก!
ฉีหยวนแซวอยู่ในใจ แต่ปากยังยิ้มแล้วถามต่อว่า “สมาคมการค้าจินสุ่ย? สอนแล้วต้องเป็นแน่นอน? ไม่พูดถึงอย่างอื่นก่อน เธอสอนฉันให้สื่อสารกับพวกคนพื้นเมืองพวกนี้ได้จริงหรือ?”
“สื่อสาร? อ๋อ ที่แท้น้องชายเป็นห่วงเรื่องนี้นี่เอง!”
ชายหนุ่มยิ้มแล้วตบบ่าฉีหยวนเบา ๆ จนเว่ยซีที่ยืนอยู่ข้างหลังอดรำคาญใจไม่ได้ กลัวว่าหัวหน้าของตัวเองจะตบหนึ่งทีแล้วคนนี้ตายคามือ!
ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “มีคนทำการแปลภาษาของพวกเขาไว้แล้ว คำพูดระดับพื้นฐานใช้ได้ไม่มีปัญหา”
จากนั้นเขายังสาธิตให้ดูด้วยตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
หยิบเปลือกไม้ชิ้นหนึ่งออกมา บนนั้นเขียนอักษรแปลกตาเอาไว้ ด้านล่างเป็นตัวหนังสือฮวาเสี่ยที่สอดคล้องกัน
ฉีหยวนกวาดตามองคร่าว ๆ ก็รู้สึกปวดศีรษะ แต่กลับแอบชื่นชมพวกพ่อค้าเหล่านี้อยู่เหมือนกัน!
ตัวหนังสือบนเปลือกไม้ มีแค่สองอย่างเท่านั้น
รูปภาพแทนทรัพยากรที่ซื้อขาย กับตัวเลขพื้นฐาน
คนที่มาซื้อขายจะเลือกสิ่งของก่อน แล้ววงตัวเลขที่สอดคล้องกัน แม้กระทั่งต่อราคากันได้ จากนั้นการซื้อขายก็เสร็จลงอย่างราบรื่น