“ใช่แล้ว ตอนหนุ่มฉันก็ชื่นชอบประมุขสำนักเสวียนปิงกงมาก่อน สมัยนั้นรักจนขาดใจตาย ผ่านช่วงเวลาที่รักแล้วไม่ได้ครองมาอันเจ็บปวด แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่เหรอ”
ประมุขสำนักเสวียนปิงกงถึงกับอึ้ง “ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย? ฉันก็ไม่ได้จำได้ว่าเธอเคยจีบฉันสักหน่อย”
ประมุขสำนักเสินหยางซึ่งมีรูปร่างเป็นชายวัยกลางคนลูบหัวตัวเอง ยิ้มแฉ่งพูดว่า “โอ๋ โอ๋ สมัยนั้นประมุขสำนักเสวียนปิงกงยังไม่ใช่เธอ แต่เป็นอาจารย์ของเธอ”
ทุกคนที่ได้ยินคำนี้ต่างอึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นแปลก ๆ
ประมุขสำนักเสวียนปิงกงสีหน้าแปรปรวน “เลยเข้าใจแล้วว่าทำไมสมัยนั้นเธอถึงวิ่งมาที่เสวียนปิงกงทุกวัน แถมยังขอถามปัญหาการฝึกตนกับอาจารย์ของฉันโดยเฉพาะ แท้จริงมันเป็นแบบนี้เอง……เธออายุน้อยกว่าฉันกว่า 50 ปี น้อยกว่าอาจารย์ของฉันถึง 2500 ปี เฮง! แกมันสัตว์นรก!”
ประมุขสำนักเสินหยางยิ้ม “เรื่องเก่าไม่พูดก็ได้ เมื่อไม่นานนี้ศิษย์น้องของเธอสบายดีหรือไม่? ฉันมีเยือกแข็งจิตวสุดหมื่นปีหนึ่งก้อน ออกเดินทางไปหาที่หุบเหวสุดขอบเหนือโดยเฉพาะ เธอนำกลับไปให้ศิษย์น้อง……”
“ศิษย์น้อง……” สีหน้าของประมุขสำนักเสวียนปิงกงยิ่งดูโหดร้ายขึ้นทุกที “ศิษย์น้องคือลูกที่เกิดจากอาจารย์ช่วงบั้นปลาย เธอ……เธอเอ๊ย……”
กระบี่น้ำค้างแข็งยักษ์ฟันลงมา ศึกเสินหยวนเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ……
อีกไม่กี่คนที่พยายามขวาง แต่เอาจริงก็ขวางไม่ไหว ทำได้แค่มองประมุขสำนักเสินหยางถูกไล่ฟันจนหายวับไปต่อหน้าต่อตาทุกคน