ย้อนกลับไปสมัยก่อน ไม่ว่าเหยียนจวิน หลอมู หรือลู่หลิงจวินจะเก่งกาจแค่ไหน ก็แทบไม่มีใครรู้จักชื่อของพวกเขา
ฉีหยวนไม่เชื่อหรอกว่ากลุ่มคนที่เพิ่งผงาดขึ้นมาในยุคนี้จะเก่งกว่าลู่หลิงจวินและพวกอย่างแท้จริง
แต่สถานการณ์ก็ยังคงเกินคาดของเขา
ไม่เพียงแค่ผู้ฝึกปฏิบัติรุ่นนี้ที่ถูกคนทั้งโลกรู้จักดี แม้แต่ผู้แข็งแกร่งจากการสอบรวมครั้งก่อนก็ถูกยกให้เป็นตำนานเทพเต็มขั้น
อย่างเช่น เหยียนจวิน หลอมู... ล้วนถูกขุดคุ้ยเอามาเล่ากันหมด
ในมือของฉีหยวนมีเล่มจิ๋วสวยงามเล่มหนึ่ง ที่บันทึกอัจฉริยะทุกคนที่เคยปรากฏตัวในวิทยาลัยรวม
หน้าแรกสุด คือภาพเงารูปร่างสูงเด่นของเหยียนจวินที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด
[เหยียนจวิน ไม่มีใครรู้ชื่อจริงของเขา!]
[ตอนเด็ก ถูกศัตรูสังหารทั้งตระกูล ถูกโยนลงบ่อน้ำและรอดชีวิตอย่างหวุดหวิด ได้ไต่ออกมาจากกองศพ กินเนื้อมนุษย์ ดื่มเลือดมนุษย์จนเติบโต โหดเหี้ยมดุดัน ฆ่าฟันเด็ดขาด!]
[กล่าวกันว่าเขาไม่ยิ้มแย้ม มีโรคทางจิตหายาก มีเพื่อนแพทย์ผู้เชี่ยวชาญการบำบัดรักษาวิญญาณ มักจะแสดงรอยยิ้มเจือเยาะสามส่วนกับความไม่แยแสเจ็ดส่วน...]
[หลังมีชื่อเสียง เขาเรียกตัวเองว่าเหยียนจวิน หมายถึงยมราชแห่งนรก ผู้ปกครองสรรพสิ่ง!]
มุมปากฉีหยวนกระตุกขึ้นมาเอง เรื่องนี้เลยเถิดเกินจริงขึ้นทุกที
เขายังจำได้ลาง ๆ ว่าเหยียนจวินมีครอบครัวที่อบอุ่นมีความสุข เขาไม่ได้กินเนื้อมนุษย์ ไม่ได้ดื่มเลือดมนุษย์ และก็ไม่มีโรคจิตแต่อย่างใด
และที่สำคัญ ชื่อจริงของเขาก็คือเหยียนจวินตั้งแต่แรกแล้ว!