“ผมทำผิดไว้ ก็ไม่ฝันจะขอให้ท่านผู้นำอภัยให้อีก ไม่ว่าอย่างไรชีวิตผมก็ถึงฆาตแล้ว……แต่ท่านผู้นำโปรดใช้ร่างนี้ของผมให้เต็มคุณค่าด้วย”
ฉีหยวนถามขึ้นอย่างเรียบนิ่ง “จะใช้อย่างไร”
“สภาพของผมซับซ้อนนัก อายุขัยยังอยู่ แต่กลับมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้ ท่านจึงยังดูดซับอายุขัยจากตัวผมได้ และมันมหาศาลมากด้วย”
“ทว่าท่านห้ามดูดตรง ๆ ขาด เพราะอายุขัยของผมหลอมรวมอยู่กับเซลล์มะเร็ง เซลล์มะเร็งในระดับสสารบางทีอาจแพร่กระจายไปถึงชั้นที่ลึกล้ำยิ่งกว่านั้น ท่านอาจไม่สามารถควบคุมมันได้”
“แต่ท่านใช้น้ำแข็งเสวียนแช่แข็งเลือดของผมไว้ แล้วค่อยศึกษาวิเคราะห์พละกำลังที่ซ่อนอยู่ข้างใน แล้วนำไปใช้ บางทีอาจไปถึงแก่นแท้ของพลังชีวิตก็เป็นได้”
“การวิจัยด้านนี้ ท่านไปขอให้พวกหัวโบราณคนอื่น ๆ ในสถาบันวิจัยช่วยก็ได้ พวกเขาล้วนมีเคล็ดวิชาของตัวเอง คงง่ายกว่าที่ผมศึกษาเพียงลำพัง”
ในขณะนั้น ศาสตราจารย์จินดุจชายชราที่กำลังไล่เรียงลางสั่งสมบัติก่อนตาย พึมพำเล่าขานอย่างเงียบงัน
“อีกอย่าง ผมศึกษามานานเช่นนี้ ก็วิจัยออกมาได้บ้าง! เลือดชนิดนี้ แท้จริงคือพลังชีวิตที่หลอมรวมกันแล้วกลับกลายพันธุ์ไป”
“ท่านผู้นำสามารถใช้มันเคลือบอยู่ภายนอกพลังปราณได้ พละกำลังนี้เพียงพอที่จะทำให้สรรพชีวิตอื่นเหี่ยวแห้งตาย กระทั่งตัวที่อยู่ระดับสมบูรณ์แบบขึ้นไปก็ตาม……”
เมื่อพูดจบทุกอย่าง ศาสตราจารย์จินเผยรอยยิ้มหนึ่ง แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเงียบสงบ หยิบขวดแก้วขนาดมโหฬารระดับสมบูรณ์แบบออกมา